Sara Hillis, Canada: My journey from witchcraft to Orthodoxy

http://canadaofmyheart.wordpress.com

CANADA OF MY HEART

My Journey From Witchcraft To Orthodoxy

Sara Hillis, Canada

“The Illumined Heart” podcasts from Ancient Faith Radio with host Kevin Allen, featuring Sara Hillis, a musician and English literature scholar who became a witch priestess before encountering Christ and finding the Orthodox Church! Sara is now a parishioner of All Saints of North America Orthodox Church in Hamilton, Ontario.

Part 1 (May 30, 2008) | Part 2 (June 6, 2008)

Source:

http://www.orthodoxtoronto.ca/journey

http://www.orthodoxtoronto.ca/journey

ORTHODOX TORONTO

Ένα θαύμα του Μαρτυρικού παπα-Κοσμά Γρηγοριάτη, Ιεραποστόλου του Κονγκό (+1989): Η θαυμαστή μεταστροφή των κατοίκων του χωριού Σοφουμουάνγκο του Κονγκό στην Ορθοδοξία

http://faithbookorthodoxy.wordpress.com

FAITHBOOK – ORTHODOXY

Ένα θαύμα του Μαρτυρικού παπα-Κοσμά Γρηγοριάτη, Ιεραποστόλου του Κονγκό (+1989): Η θαυμαστή μεταστροφή των κατοίκων του χωριού Σοφουμουάνγκο του Κονγκό στην Ορθοδοξία

Ἀναφέρει ὁ Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης:

«Στό σημεῖο αὐτό πρέπει νά διηγηθῶ ἕνα περιστατικό, πού συνέβη τέσσερεις μῆνες ἀφότου εἶχα κατέβει στό Κολουέζι. Μία μέρα μέ τόν παπα-Κύριλλο, πνευματικό παιδί καί ἀπ᾽ τούς πρώτους συνεργάτες τοῦ παπα-Κοσμά Γρηγοριάτη (+1989), ταξιδεύαμε πρός τό Λουμπουμπάσι γιά θέματα τῆς Ἱεραποστολῆς. Κατά τή διαδρομή σταματήσαμε στό χωριό Σοφουμουάνγκο, ὅπου εἶχε συμβεῖ τό τραγικό αὐτοκινητιστικό δυστύχημα τοῦ παπα-Κοσμᾶ. Ὑπῆρχαν τότε κάποιες καλύβες καί οἱ λιγοστοί γηγενεῖς δέν ἦταν Ὀρθόδοξοι. Συναντήσαμε δύο-τρεῖς ἀνθρώπους καί συνεχίσαμε γιά τό Λουμπουμπάσι. Στήν πόλι, ἀφοῦ ὁλοκληρώσαμε τίς ἐργασίες μας, πήγαμε στό σπίτι τῆς ἑλληνικῆς Κοινότητος, δίπλα στήν ἐκκλησία, γιά ξεκούρασι. Κάποια στιγμή ἦρθαν καί μοῦ εἶπαν:

—Πάτερ, σᾶς ζητοῦν τρεῖς κύριοι. Θέλουν νά σᾶς δώσουν κάτι!

Παραξενεύθηκα καί ρώτησα:

—Ποιοί κύριοι εἶναι; Εἶναι Ἕλληνες;

—Ὄχι, εἶναι γηγενεῖς κάτοικοι ἀπ᾽ τό Σοφουμουάνγκο.

Ἀπόρησα καί ἀναρωτιόμουν τί ἦταν ἄραγε αὐτό πού ἤθελαν νά μοῦ δώσουν! Ἦρθαν μέ πολύ σεβασμό καί μέ χαιρέτησαν. Ὁ πρῶτος, πού κρατοῦσε ἕνα μπουκάλι στά χέρια του, μοῦ ἐξήγησε ὅτι τό μπουκάλι περιεῖχε Ἅγ. Μύρο. Τόν ρώτησα ἔκθαμβος:

—Ποῦ τό βρῆκες ἐσύ;

Τότε μοῦ διηγήθηκε τό παρακάτω θαυμαστό περιστατικό.

—Ὄταν ἔγινε τό ἀτύχημα μέ τόν παπα-Κοσμά, οἱ χωρικοί ἔτρεξαν νά πάρουν κάποια πράγματα πού διασκορπίσθηκαν ἀπ᾽ τό αὐτοκίνητο. Δυστυχῶς, λόγῳ τῆς μεγάλης φτώχειας, ὅταν γίνονται θανατηφόρα τροχαῖα, συμβαίνει συχνά οἱ ἄνθρωποι νά μήν ὑπολογίζουν τήν ἀνθρώπινη ζωή, νά μήν δείχνουν σεβασμό καί νά προβαίνουν σέ ἀρπαγές. Ὁ χωρικός αὐτός, λοιπόν, πρόλαβε καί πῆρε τό μπουκάλι, πού θεωροῦσε ὅτι τό περιεχόμενό του ἦταν λάδι. Ἐπιθυμοῦσε, ὅπως μοῦ ἐξήγησε, να τό χρησιμοποιήση γιά τηγάνισμα. Ἕνα βράδυ, στόν ὕπνο του, τοῦ ἐμφανίσθηκε ὁ παπα-Κοσμᾶς καί τοῦ εἶπε αὐστηρά: “Πρόσεχε, μήν τό χρησιμοποιήσεις, γιατί αὐτό εἶναι Ἅγ. Μύρο γιά τίς Βαπτίσεις τῶν Χριστιανῶν. Θά πάθης μεγάλο κακό, ἄν τό χρησιμοποιήσης. Θά τό πάρης, θά τό πᾶς στό Λουμπουμπάσι καί θά τό δώσης στόν ὑπεύθυνο τῆς Ὀρθόδοξης Ἱεραποστολῆς”.

Συγκινημένος, πῆρα στά χέρια μου τό Ἅγ. Μύρο, τούς εὐχαρίστησα καί ζήτησα νά τούς βοηθήσουμε. Καθώς ἔφευγαν, τούς βεβαίωσα ὄτι θά ξαναπεράσουμε ἀπ᾽ τό χωριό τους.
Ἦταν τόσο μεγάλη ἡ εὐλογία τοῦ ἀναπάντεχου αὐτοῦ θείου δώρου! Τό ἐξέλαβα σάν νά προερχόταν ἀπ᾽ τά μαρτυρικά χέρια τοῦ παπα-Κοσμᾶ, μήνυμα συμπαραστάσεως καί ἐνθαρρύνσεως τοῦ ἀγώνα μας ἀπ᾽ τήν θριαμβεύουσα Ἐκκλησία. Τό ἐν λόγῳ μπουκάλι μέ τό Ἅγ. Μύρο τό χρησιμοποιοῦμε περίπου δέκα χρόνια. Μυρώναμε τούς πιστούς στίς βαπτίσεις καί μοιράζαμε καί στίς μακρινές μας ἐνορίες.

Τό γεγονός αὐτό τό καταθέτω μέ πολλή εὐλάβεια στή μνήμη τοῦ παπα-Κοσμᾶ. Πραγματικά ἦταν εὐλογία καί Χάρι Θεοῦ νά ξανάρθη στά χέρια μας τό Ἅγ. Μύρο καί νά μήν παραπέση καί χαθῆ.

Ἀργότερα, ὅλοι οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ Σοφουμουάνγκο κατηχήθηκαν καί βαπτίσθηκαν. Στήν περιοχή ἔχει ἀναγερθῆ ἕνας μεγάλος Ἱερός Ναός πρός τιμήν τοῦ Ἁγ. Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ καί ἕνα Δημοτικό Σχολεῖο».

Cerșetorul Japonez a devenit Călugăr ╰⊰¸¸.•¨* Romanian

http://textsorthodoxy.wordpress.com

TEXTS – ORTHODOXY

Cerșetorul Japonez a devenit Călugăr

As vrea sa va dau un mic exemplu de activi­tate misionara. Noi avem un mic metoc in New York. El este asezat intr-o parte foarte saraca a ora­sului, unde traiesc in general vorbitori de spaniola si afroamericani; de jur imprejur droguri, alcool, oameni fara adapost. Cred ca jumatate din popu­latia zonei traieste din alocatiile statului. Pentru adolescenti, in aceasta zona, sa nasti un copil la 14-15 ani este un motiv de deosebita mandrie. Nu, nu sa ai grija de acest copil, ci pur si simplu sa il nasti. De aceea, in cadrul acestei populatii, foarte putini vad pentru ei anumite perspective in viata. La fiecare al doilea colt de strada se afla o biserica romano-catolica sau protestanta, o sinagoga si asa mai departe, toate goale.

In fata casei noastre este o mica adancitura, pe care noi o numim fantana. Aceasta exista pentru a se putea ajunge prin ea la subsol. Odata, pe la mijlocul lui februarie, ningea cu ploaie si era frig. Deodata, printre tomberoanele de gunoi pe care, de asemenea, le tinem in acest put, am auzit un zgomot. Eu m-am gandit ca, asa cum se intampla deseori, vreun cersetor scormoneste in gunoiul nostru si cauta sticle goale. Eu nu sunt impotriva ca cersetorii sa stranga sticle goale, dar ei, de obicei, arunca peste tot gunoiul care le cade in mana, si aceasta nu am vrut s-o permit.

Asadar, deschid usa si vad in fata mea un om cu infatisare asiatica. Il intreb:

– Ce faci?

– Iertati-ma, va rog, raspunde el, caut si eu ceva de mancare.

– Pai, de ce scormonesti in gunoi? Haidem in casa!

– Nu-nu, nu pot, zice el, sunt murdar tot si mi­ros urat.

– Haide-haide, ii zic eu.

In timpul scurtei conversatii, i-am povestit ca noi avem o incapere in care poate face dus, isi poa­te schimba hainele si poate manca.

Omul s-a speriat:

– Ce vrei de la mine? Pentru ce faci toate astea?

Eu zic:

– Nu vreau sa imi arunci gunoiul in prag. Atat si nimic mai mult.

Dupa ce a mancat, m-am asezat langa el si a inceput discutia. Parea un om destul de destept. L-am intrebat:

– Unde locuiesti?

– Niciunde.

– Adica nu ai unde?

– Ei, zice el, in fiecare noapte faceam curat intr-un restaurant japonez, si ei imi dadeau voie sa locuiesc la ei la subsol.

– Dar cum ai ajuns fara adapost?

Si el mi-a povestit ca era inginer si ca a venit din Japonia. La inceput, lucrurile i-au mers foarte bine, dar apoi a inceput sa fie atras de droguri, co­caina, heroina, si in scurt timp a pierdut tot.

Eu i-am propus sa ramana la noi.

– O, nu, nu pot, a raspuns el.

– Dar de ce?

– Pentru ca eu caut adevarul! a spus omul.

Eu zic:

– Nu trebuie sa mergi nicaieri, adevarul este aici!

– Toti zic asa, a raspuns el. Am fost la catolici, la mormoni, la martorii lui Iehova, la iudei, la budisti. Toti promit unul si acelasi lucru, dar nu dau nimic.

– Bine, zic eu, totusi, mai ramai putin!…

Si a ramas sa stea la noi cateva zile. Am ince­put sa discutam. Apoi el s-a botezat si l-am numit in cinstea Sfantului Nicolae al Japoniei. Acum s-a intors deja in Japonia si a primit acolo calugaria intr-o manastire ortodoxa. Dar totul a inceput pen­tru el cu faptul ca noi i-am dat posibilitatea sa devina o parte din obste, ca i-am ingaduit sa vietuias­ca impreuna cu noi. El a vazut Evanghelia inainte de a o auzi sau de a o citi.

Sursa:

(Schiarhimandrit Ioachim Parr, Convorbiri pe pământ rusesc, Editura Egumenita, 2015)

ttps://marturieathonita.ro/cersetorul-japonez-devenit-calugar/

Μοναχός Νικόλαος: Ο Ιάπωνας άστεγος της Νέας Υόρκης που έγινε Ορθόδοξος Μοναχός στην Ιαπωνία

http://textsorthodoxy.wordpress.com

TEXTS – ORTHODOXY

Μοναχός Νικόλαος:

Ο Ιάπωνας άστεγος της Νέας Υόρκης που έγινε

Ορθόδοξος Μοναχός στην Ιαπωνία

Θα ήθελα να δώσω ένα μικρό παράδειγμα ποιμαντικής δραστηριότητας. Εμείς έχουμε ένα μικρό μετόχι στην Νέα Υόρκη. Βρίσκεται σε μία πολύ φτωχή συνοικία της πόλης όπου ζουν κυρίως ισπανόφωνοι και μαύροι: Παντού ναρκωτικά, αλκοόλ, άστεγοι. Πίστευω πως πάνω από τους μισούς κατοίκους της περιοχής ζουν από τα επιδόματα του κράτους.

Για τους εφήβους της περιοχής το να γεννήσεις ένα παιδί στα 14-15 σου χρόνια είναι λόγος να υπερηφανεύεσαι. Όχι να το φροντίζεις, απλώς να το γεννήσεις. Γι᾽ αυτό πολλοί λίγοι ατενίζουν το μέλλον με κάποια προοπτική. Σε κάθε δεύτερη γωνία θα βρεις μία Ρωμαιοκαθολική ή Προτεσταντική εκκλησία, μία συναγωγη, αλλά όλες είναι άδειες.

Μπροστά από το οίκημά μας βρίσκεται ένα βαθούλωμα, το οποίο εμείς ονομάζουμε “πηγάδι”. Χρησιμεύει για να κατέβεις σ’ένα υπόγειο μέρος. Μία φορά, μέσα Φεβρουαρίου ήταν, έριχνε χιονόνερο και έκανε κρύο. Ξαφνικά ανάμεσα στους κάδους των σκουπιδιών, που επίσης βρίσκονται σε αυτό το βαθούλωμα, άκουσα ένα θόρυβο. Σκέφτηκα πως κάποιος ζητιάνος ψάχνει μέσα στους κάδους άδεια μπουκάλια και όπως συνήθως γίνονταν, θα πέταγε τα σκουπίδια έξω από την πόρτα μας. Αυτό δεν ήθελα να το επιτρέψω.

Ανοίγοντας την πόρτα είδα έναν άνθρωπο με ασιατικά χαρακτηριστικά…

-Τι κάνεις;

-Συγχωρέστε με. Ψάχνω κάτι να φάω.

-Γιατί ψάχνεις τα σκουπίδια; Έλα μέσα

-Όχι. Δεν μπορώ, είμαι βρώμικος και μυρίζω.

-Έλα, έλα μέσα, του λέω εγώ

Κατά την διάρκεια του σύντομου διαλόγου μας του εξήγησα πως έχουμε ένα δωμάτιο όπου μπορει να κάνει μπάνιο, να αλλάξει τα ρούχα του και να φάει κάτι.

Ο άνθρωπος φοβήθηκε:

-Τι θέλεις από μένα;

Του λέω:

-Δεν θέλω να πετάς τα σκουπίδια στο κατώφλι μου. Αυτό μόνο, τίποτα περισσότερο.

Αφού έφαγε, κάθησα κοντά του και αρχίσαμε να συζητάμε. Φαινόνταν ένας άνθρωπος έξυπνος. Τον ρώτησα

-Πού μένεις;

-Πουθενά

-Δηλαδή δεν έχεις που;

-Να, κάθε βράδυ καθάριζα ένα γιαπωνέζικο εστιατόριο και μου επέτρεπαν να κοιμάμαι στο υπόγειο.

-Πώς έφτασες χωρίς στέγη;

Μου διηγήθηκε πως ήταν μηχανικός και πως ήλθε από την Ιαπωνία. Στην αρχή τα πράγματα πήγαν καλά, αλλά έπειτα έμπλεξε με τα ναρκωτικά, κοκαΐνη, ηρωίνη και σύντομα τα έχασε όλα.

Του πρότεινα να μείνει σε εμάς.

-Ω, δεν μπορώ, απάντησε.

-Γιατί;

-Επειδή ψάχνω την αλήθεια!, απάντησε ο άνθρωπος

Του λέω τότε:

-Δεν πρέπει να πας πουθενά, εδώ βρίσκεται η αλήθεια!

-Όλοι έτσι λέτε, μου απάντησε. Πήγα στους Καθολικούς, στους Μορμόνους, στους Ιεχωβάδες, στους Βουδιστές. Όλοι υπόσχονται το ίδιο πράγμα αλλά δεν δίνουν τίποτα.

-Καλά, του λέω εγώ, Μείνε ωστόσο λίγο..!

Έμεινε λίγες ημέρες σε εμάς. Αρχίσαμε να συζητάμε. Έπειτα βαπτίστηκε και πήρε το όνομα του Αγίου Νικολάου Κασάτκιν, του Φωτιστή των Ιαπώνων. Τώρα επέστρεψε στην Ιαπωνία και έγινε Μοναχός σ’ ένα Ορθόδοξο Μοναστήρι. Όλα όμως άρχισαν επειδή του δώσαμε την δυνατότητα να γίνει μέρος της Αδελφότητάς μας και του επέτρεψα να μείνει μαζί μας. Είδε το Ευαγγέλιο πριν το ακούσει ή το διαβάσει.

Από το βιβλίο του Μεγαλόσχημου Μοναχού Ιωακείμ Πάρρ
«Συνομιλίες στη Ρωσική Γη»
Απόδοση στα ελληνικά π. Γεώργιος Κονισπολιάτης

Πηγή:

https://proskynitis.blogspot.com

https://proskynitis.blogspot.com/2016/02/blog-post_51.html

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

Recovering the Ancient Paths – Dennis L. Corrigan, USA

http://usaofmyheart.wordpress.com

USA OF MY HEART

1-10

Recovering the Ancient Paths

by Dennis L. Corrigan, USA

Source:

http://journeytoorthodoxy.com

http://journeytoorthodoxy.com/2010/05/recovering-the-ancient-paths-dennis-corrigan/

JOURNEY TO ORTHODOXY

“Jesus Christ the same yesterday, today and forever”

The following is a revision of a letter (article) we wrote to the International Church of the Foursquare Gospel to explain our decision to withdraw from that organization in order to pursue our being catechized unto Chrismation into the Orthodox Church. We have revised it to make it more useful for a more general distribution by members of our congregation who may want to help in explaining our decision to families and friends.

The Carpenter’s Company is in the process of becoming a part of the Orthodox Church. This obviously means that we have had to withdraw from the International Church of the Foursquare Gospel which we did in early May, 1996. All this is actually the culmination of a journey which began for us in 1987 when the Holy Spirit commanded us to ask for the “ancient paths” (Jeremiah 6:16).

A Journey Begins

Our quest for the ancient paths did not actually get underway until June 17, 1989 when we began to meet every morning at six o’clock for prayer. We soon called it Vigil, the name given to the night office of prayer for over fifteen hundred years. We could not Continue reading “Recovering the Ancient Paths – Dennis L. Corrigan, USA”

Is There One True Church? ╰⊰¸¸.•¨* An Interview with Peter Jackson, a former Protestant missionary

http://orthodox-heart-sites.blogspot.com

ORTHODOX HEART SITES

Is There One True Church?

╰⊰¸¸.•¨*

An Interview with Peter Jackson,

a former Protestant missionary

Source:

http://journeytoorthodoxy.com

http://journeytoorthodoxy.com/2010/05/is-there-one-true-church-peter-jackson/

JOURNEY TO ORTHODOXY

Peter Jackson—a former Protestant missionary and the translator of several books of Holy Scripture into the language of the Kogi people of Colombia, presently a student at Holy Trinity Spiritual Seminary—tells of his road to Orthodoxy. This is an Interview conducted with him on the pages of Pravoslavnaya Rus’ [Orthodox Rus’] by R. Sholkov.

* * *

RS: Tell us a little bit about yourself.

PJ: I was an Evangelical Protestant from birth. My family attended Baptist and Presbyterian churches, and my parents were firm believers in [the concept of] the “invisible Church,” i.e., [the belief] that there has never been a single church on earth which could call herself the one True Church; i.e., [a church] possessing the fullness of the Truth. All that was necessary was “to believe in Christ” and to attend that church which was “convenient.” But I could never understand why there were so many different so-called churches, all of which considered themselves to be Bible-based?

When I was 12 years old, our community was visited by some preachers who were doing missionary work in Colombia and translating the Bible for the Indians. Because I had always been interested in languages, I was attracted to this work. I was astonished [to learn] that there are thousands of languages in the world into which the Bible has not yet been translated.

I began to study Greek and Hebrew, in order to prepare myself for working in translating the Bible into such languages; and, at the university, I studied linguistics. Later, I joined the Protestant Mission of Bible translators (Wycliffe Bible Translators), in order to obtain a more detailed education.

When I was in training at Wycliffe, I became acquainted with my future wife, Styliana; now we have two sons, Nicholas and Benjamin. Styliana’s parents were missionaries in Colombia, when she was yet 5 years old. They preached among the semi-savage Kogi tribe. Her parents were very happy to receive our Continue reading “Is There One True Church? ╰⊰¸¸.•¨* An Interview with Peter Jackson, a former Protestant missionary”

Fr. Pierre Haab, Switzerland: His long journey from Roman Catholicism, Buddhism and Hinduism to Orthodoxy

http://edelweissofmyheart.wordpress.com

EDELWEISS OF MY HEART

Fr. Pierre Haab, Switzerland: His long journey from Roman Catholicism, Buddhism and Hinduism to Orthodoxy

Aviv Saliu-Diallo, Pierre Haab

Fr. Pierre Haab, a Swiss former Roman Catholic who was disappointed with his religion and was carried away by Buddhism, Hinduism and other screamingly “fashionable” Eastern teachings and who is now a subdeacon of the Orthodox Cathedral of the Exaltation of the Cross in Geneva, speaks about his conversion to Orthodoxy.

* * *

—Can you tell us a few words about your family, education and the story of your conversion to the Orthodox faith?

I was born in an under-developed, impoverished, hungry country where the sky is permanently overcast with dark clouds—of course, in the spiritual sense. I am speaking of Switzerland, and especially of the city of Geneva—the center of world freemasonry and finances, the stronghold of obscurantist heresy, and a materialistic megalopolis that is enjoying the lulling, stable comfort that easily protects it from the numerous everyday tragedies of humanity.

My parents raised me in the Roman Catholic faith that they had inherited from their ancestors, for which I am extremely grateful to them; they implanted the fundamentals of Christian Revelation in me from childhood—namely faith in God, the doctrine and the necessity of prayer.

We were a practicing Catholic family. We attended Mass on Sundays and major Church feasts, and prayer was a part of our daily life (at least it was so for the first ten years of my childhood). My father, a journalist, devoted his professional life to the protection of the oppressed and justice. As far as my parents are concerned, they did their best to provide the continuity of religious education in our family.

As for the Church, though in my case the more precise name was “Papism”, the situation was different. As a child (in the 1950s) I felt comfortable in that religious environment; for example, I had no problem with prayers in Latin. Although for me faith was “the faith in obedience,” I used to ask many questions, and the adults—my parents and priests—were unable to answer them. And if they did answer me, they did it with a smile and condescendingly, thinking that I was trying to get to the core of the matter too seriously. They gave me to understand that performing the morally required duties was enough for me. And I decided that I would get the answers to my questions later through my independent, in-depth research and analysis of the primary sources, where the morals come from. Judging by my childhood memories, I always had a thirst for truth.

So I was waiting for some changes, when, at the very dawn of my youth, a crucial event happened in the West—a real revolution in Papism (which is still going on today). I mean the Second Vatican Council of 1962. Over a short span of several months (or, in some cases, two to three years) a whole set of rules which had been shaped in the living daily reality of Western Christianity for Continue reading “Fr. Pierre Haab, Switzerland: His long journey from Roman Catholicism, Buddhism and Hinduism to Orthodoxy”