Philippines, 2012: Thousand families became Orthodox Christians


Philippines, 2012:

Thousand families became Orthodox Christians

In December 2011, one of our Orthodox priests in Manila called His Eminence to report that he had been in contact with three different groups and some individual leaders who had all come to the conclusion that they would like to join the Orthodox Church (Antiochian Patriarchate). The Archdiocese began communications with these groups. We learnt that the larger group, consisting of some seven thousand families, knew much about Orthodoxy and that their leaders were very proud to call themselves “orthodox” with a small o.

On Saturday, January 28, His Eminence travelled to the Philippines to visit his parishes and to meet with the new groups. On Tuesday, January 31, His Eminence and seven clergymen of the two larger groups met and discussed their teachings over three full days. At the conclusion of this meeting His Eminence welcomed them to the Antiochian Orthodox Church and promised to bring some of their clergy to Sydney for training and ordination, to be followed by a trip to the Philippines by His Eminence to train and ordain the other leaders.

The groups are the “Apostolic Catholic Church”, with seven thousand families; the “Missionary Society of St. Paul”, with two thousand families; a minister with one hundred families; a bishop with a thousand families; and a leader with a large group of social workers who work with the homeless and poor.

During his visit to the Philippines, His Eminence and three of the new ministers who are already involved as hospital chaplains visited a government hospital that serves 250 poor children. They asked that the hospital directors assign one of our clergymen as a chaplain, which the directors agreed to do. The Continue reading “Philippines, 2012: Thousand families became Orthodox Christians”

Ένας Κινέζος στο Πεκίνο κάνει το Σταυρό του Ορθόδοξα



Ένας Κινέζος στο Πεκίνο κάνει το Σταυρό του Ορθόδοξα

Ἕνας Ὀρθόδοξος Κληρικός, πού προΐσταται τῆς ἱεραποστολῆς μιᾶς γειτονικῆς μέ τήν Κίνα χώρας, μοῦ διηγήθηκε τήν παρακάτω θαυμαστή ἱστορία: Βρισκόταν στό Πεκίνο καί κάποια στιγμή βρέθηκε σ᾽ ἕνα μεγάλο κτήριο. Πῆρε τό ἀσανσέρ, γιά ν᾽ ἀνεβῆ ἐκεῖ ὅπου ἤθελε. Μέσα στήν καμπίνα ἦταν μόνο αὐτός κι ἕνας ἄλλος ἄγνωστος Κινέζος. Φυσικά ὁ κληρικός φοροῦσε τά ράσα του καί διατηροῦσε, βέβαια, καί μεγάλη κάτασπρη γενειάδα. Μόλις τό ἀσανσέρ ἄρχισε ν᾽ ἀνεβαίνη, εἶδε μέ ἔκπληξι ἀλλά καί μεγάλη συγκίνησι τόν Κινέζο νά σταυροκοπιέται ὀρθόδοξα. Σέ ἐρώτησί του, ἄν εἶναι ὀρθόδοξος, ὁ Κινέζος ἀπάντησε καταφατικά μέ μιά κίνησι τῆς κεφαλῆς κι ἔσπευσε νά ἐγκαταλείψη τό ἀσανσέρ στήν πρώτη στάσι, πρίν μποῦν κι ἄλλα ἄτομα.


Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ


Τό δικό μας Holywood (=Ἱερό Ξύλο)

ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (2108220542)

Ἀθήνα 2011

Philippines, 2007: The conversion of the leaders of two separate Protestant Christian groups to Orthodox Christian Church


Philippines, 2007: The conversion of the leaders

of two separate Protestant Christian groups

to Orthodox Christian Church

In 2007 the leaders of two separate Protestant Christian groups in the Philippines contacted His Eminence Paul in Sydney (Antiochian Patriarchate), asking to join the Orthodox Church.

Many long and fruitful discussions were held between His Eminence and the two leaders, which culminated with His Eminence inviting them to Sydney for further face-to-face discussions.

They arrived in May 2007, where they stayed as guests of His Eminence for three weeks. The teachings of the groups were considered and they also learned about Orthodoxy.

At the end of the three weeks, both leaders stood and declared:

“We accept what the Orthodox Church accepts and refuse what She refuses.”

His Eminence answered them, “Welcome home,” the phrase with which Archbishop Philip (Antiochian Patriarchate) welcomed the converts.




Το μακρύ ταξίδι επιστροφής του Καναδού π. Lawrence Farley από τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία


Το μακρύ ταξίδι επιστροφής του Καναδού π. Lawrence Farley

από τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία

Στο ταξίδι της επιστροφής μου στην Ορθοδοξία, πήρα το μακρύ δρόμο, έκανα μεγάλους κύκλους. Γεννήθηκα στα προάστια του Toronto, στην περιοχή του Ontario στον Καναδά, και παρακολουθούσα τις Κυριακές το Προτεσταντικό Κατηχητικό Σχολείο, όπως όλα τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου. Επειδή η Χριστιανική Πίστη στο σπίτι μου ήταν περισσότερο στο όνομα παρά πραγματική, όταν το Κατηχητικό Σχολείο έγινε βαρετό, σταμάτησα να πηγαίνω και σύντομα βυθίστηκα στήν αγνωστικιστική έφηβική μετριότητα. Δεν με ενδιέφεραι να πάρω απαντήσεις στις απορίες μου περι του Θεού. Περισσότερο ενδιαφερόμουν για τα κορίτσια. (Αν και αυτά ενδιαφερόντουσαν λίγο για μένα.)

Όμως γύρω στα μέσα της εφηβείας μου, σκέφτηκα ότι η ζωή πρέπει να αποτελείται από κάτι περισσότερο από ένα ανόητο χορό, και έτσι πήγα πίσω στην “Ηνωμένη Εκκλησία” ψάχνοντας για απαντήσεις. Εκεί συνάντησα μερικούς ανθρώπους της ηλικίας μου που μου σύστησαν το “Κίνημα του Ιησού” (ήταν το 1970), και στο “Κίνημα του Ιησού” γνώρισα καλήτερα τον Κύριο μας Ιησού Χριστό…

… Ένα πράγμα που έλειπε, όμως, από την “Ηνωμένη Εκκλησία”, ήταν κάποια ιστορική μνήμη. Η “Ενωμένη Εκκλησία” στην οποία γεννήθηκα και ανατράφηκα δημιουργήθηκε το 1925 και η μαμά μου δημιουργήθηκε (γεννήθηκε) το 1921, και διαισθάνθηκα ότι η Εκκλησία ενός ατόμου θα πρέπει τουλάχιστον να είναι μεγαλύτερη από ό,τι η μητέρα του ατόμου αυτού. Άρχισα να αναζητώ μία αίσθηση της ιστορίας στην εμπειρία της “Εκκλησίας” μου, μαζί με την ομορφιά στη λατρεία, και μια επιβεβαίωση της πραγματικότητας που είχα βιώσει στο “Κίνημα του Ιησού”. Η φιλελεύθερη “Ηνωμένη Εκκλησία” δεν μπορούσε να μου προμηθεύσει αυτά, έτσι άρχισα να κοιτάζω αλλού.

Ως Προτεστάντης , φυσικά, δεν αλίευα εκτός της προτεσταντικής πισίνας. Έγινα Αγγλικανός, και στη συνέχεια, Αγγλικανός ιερέας.

Είχα χάλια χρονοδιάγραμμα… Για πολύ καιρό προσπάθησα να προσποιηθώ ότι η Αγγλικανική Εκκλησία δεν ήταν απλώς ένα άλλο είδος φιλελεύθερου Προτεσταντισμού. Αλλά η πραγματικότητα είναι ένα αμείλικτο πράγμα, και τελικά είχα να ομολογήσω ότι η Αγγλικανική Εκκλησία στην οποία μπήκα ήταν σε μεγάλο βαθμό, όπως οι “Ηνωμένη Εκκλησία” από την οποία έφυγα. Έτσι, πού να πάω; Στη συνέχεια, προνοητικά, ανακάλυψα την Ορθοδοξία.

… Ο Ρωμαιοκαθολικισμός δεν ήταν ποτέ “στο τραπέζι” για μένα. Κρίμα που οι Ορθόδοξοι δεν μιλούσαν αγγλικά. Όταν σύντομα ανακάλυψα ότι μιλούσαν αγγλικά, γαντζώθηκα. Βρήκα στην Ορθοδοξία τη σύγκλιση των δύο πράγματων που είχα σε αξία πάνω από όλα στην Εκκλησία: μια εμπειρία του Αγίου Πνεύματος και της Πατερικής συνέχειας.

Μεταστροφή για μένα σημαίνει να γυρνάς Σπίτι και η επίλυση των εντάσεων μεταξύ του χαρισματικού και του ιστορικόυ. Καθώς έγινα Ορθόδοξος τα πολύτιμα πράγματα που είχα στο παρελθόν μου, βρήκαν την τελειοποίησή τους και ήμουν πλέον σε θέση να τα απολαύσω στο σωστό χώρο.

Είμαι ευγνώμων στο Θεό, τόσο για όλα τα μέρη που έχω πάει, όσο και για το πού βρίσκομαι τώρα.


Πηγή & αρχικό κείμενο:


Κονγκό, 1991: Θαυμαστή μεταστροφή από τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία με εμφάνιση του Αγίου Νικολάου σε Αφρικανό όπου του είπε: “Είμαι ο Άγιος Νικόλαος. Αν θέλεις να σωθείς να ακολουθήσεις τη δική μου Εκκλησία”


congo foeoeooe

Κονγκό, 1991: Θαυμαστή μεταστροφή

από τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία με εμφάνιση του

Αγίου Νικολάου σε Αφρικανό όπου του είπε: “Είμαι ο Άγιος Νικόλαος.

Αν θέλεις να σωθείς να ακολουθήσεις τη δική μου Εκκλησία”


Βρισκόμασθε στό Κονγκό τῆς Ἀφρικῆς.

Ὁ Ἁγιορείτης ιεραπόστολος π. Δαμασκηνός Γρηγοριάτης ἀναφέρει:

«῞Ενα πρωϊνό τοῦ ᾽Ιανουαρίου 1991 εἰσῆλθε στήν αὐλή τῆς ἱεραποστολικῆς βάσεως Κολουέζι ὁ ἰθαγενής ἱερεύς π. ᾽Ιάκωβος συνοδευόμενος ἆπό τόν ὁμοεθνῆ του Τάμπουε. Μέ χαιρέτησαν ἐγκάρδια. Ὁ π. ᾽Ιάκωβος μοῦ συνέστησε τό νεαρό: “Ὁ κύριος αὐτός ζητεῖ νά γίνη Ὀρθόδοξος. Σοῦ τόν παραδίδω. Συζήτησε μαζί του ὅ,τι νομίζεις”. Ἦταν ἕνας λεπτός, σοβαρός καί σεμνός νέος ὄχι παραπάνω ἀπό τριάντα χρονῶν. Πρίν τοῦ ὑποβάλλω βροχή τίς ἐρωτήσεις, τοῦ ζήτησα νά μοῦ διηγηθῆ τήν ἱστορία του καί πῶς ἔφθασε ὥς ἐδῶ. Μοῦ διηγήθηκε λοιπόν τά ἑξῆς:

“Γεννήθηκα στό Λουμπουμπάσι τό 1963. Εἶμαι μοναχογιός εὐσεβῶν γονέων καθολικῶν. Ἀπό μικρός ἀκολουθοῦσα τήν Ἐκκλησία καί τίς ὑποδείξεις τῶν γονέων μου γιά τή Continue reading “Κονγκό, 1991: Θαυμαστή μεταστροφή από τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία με εμφάνιση του Αγίου Νικολάου σε Αφρικανό όπου του είπε: “Είμαι ο Άγιος Νικόλαος. Αν θέλεις να σωθείς να ακολουθήσεις τη δική μου Εκκλησία””

The conversion of French Photographer Frère Jean (Gérard Gascuel) to Orthodoxy


The conversion of French

Photographer Frère Jean (Gérard Gascuel)

to Orthodoxy

Photographer Gérard Gascuel who worked with Marcel Marceau and Salvador Dali and now is Hieromonk Gerasimos says he decided to become a monk after hearing an Athonite monk singing.

«I was 33 when the editor in chief of an influential Japanese magazine sent me to Greece to make a report about the life of Athonite monks,» Father Gerasimos was quoted as saying by the Rossijskaya Gazeta daily on Tuesday.

Going around the monasteries he came upon a monastery where there is an ancient tradition to keep skulls of deceased monks.

«I went into the crypt and then life was divided: ‘before’ and ‘after’. When I was going back I met a Greek monk and we talked about the meaning of life. His English was poor… And suddenly he started singing!» Father Gerasimos recalls.

According to him, it was then that he decided to become a monk.

«I made a decision in few seconds. Having returned to France, I delivered my report to the magazine, sold my estate and became an ordinary monk on Athos. I spent many years in the Holy Land at St. Savvas Monastery in the Continue reading “The conversion of French Photographer Frère Jean (Gérard Gascuel) to Orthodoxy”

Μεταστροφές δολοφόνων προς τη Θεία Εξομολόγηση – Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ


Μεταστροφές δολοφόνων προς τη Θεία Εξομολόγηση

Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ

Ἀναφέρει ὁ ἀείμνηστος Ἱεροκήρυκας και Πνευματικός Ἀρχιμ. Βενέδικτος Πετράκης (+1961):

«Διά τοῦ κηρύγματος καί τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἐξομολογήσεως ακυρώθηκαν τουλάχιστον δέκα προγραμματισμένοι φόνοι!

Ἕνας ἀπ᾽ τούς παραιτηθέντες ἀπ᾽ τά φονικά σχέδιά του, μόλις βγῆκε ἀπ᾽ τήν ἐκκλησία μετά τήν ἐξομολόγησι, ἄρχισε νά λέη σέ αὐτούς πού ἦταν στήν πλατεία: “Τρέξτε ὅλοι στόν Πνευματικό νά σᾶς κάνη ἀνθρώπους!”. Ὁ ἴδιος ὄχι μόνο παρετήθηκε ἀπ᾽ τό φόνο καί συγχώρησε τόν ἐχθρό του, ἀλλά κατώρθωσε καί τόν ἔφερε στήν ἐξομολόγησι.

Σ᾽ ἕνα ἄλλο χωριό μία γερόντισσα, τῆς ὁποίας εἶχαν φονεύση τόν μοναχογιό της, ἀμέσως μόλις μετά τήν ἐξομολόγησι βγῆκε ἀπ᾽ τήν ἐκκλησία, ἔσπευσε στό μαγαζί, πλησίασε τόν φονιά τοῦ παιδιοῦ της καί τόν συγχώρησε. Τόν προέτρεψε μάλιστα νά ἐξομολογηθῆ καί ἐκεῖνος! Ὁ φονεύς βαθύτατα συγκινημένος προσῆλθε μετά δακρύων στό Μυστήριο τῆς Ἱ. Ἐξομολογήσεως!

Σ᾽ ἕνα ἄλλο χωριό τῆς ἴδιας περιοχῆς μετανόησαν καί ἐξομολογήθηκαν καί μερικοί, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἔρθει μέ τήν ἐντολή καί τήν ἀπόφασι νά μέ ἐκτελέσουν…».