The Journey to Antioch – My Discoveries in the Orthodox Church – Clifton D. Healy, USA


The Journey to Antioch

My Discoveries in the Orthodox Church

by Clifton D. Healy




In two previous essays (“Starting from Cane Ridge” and “The Road to Canterbury”), I described these two early periods of my faith journey in largely chronological order. For these two periods of my life there have been relatively clear and distinct time markers. I grew up in and trained for ministry among the Restoration Movement churches. Toward the end of that training, while still at college, I began to investigate the Anglican tradition. And though for a time these two faith traditions overlapped, still the pathways are fairly clear.

The road markers for my journey to Antioch, my inquiry into the Orthodox Church, however, are much more muddled, scattered here and there along previous roadways, seen now as portents of things to come, but known then as only so much new experience, as simple signposts which I was then unable to read. The relating of my investigations into Orthodoxy, then, runs scattershot at first through the stages of my experience in the Stone-Campbell/Restoration Movement churches just prior to becoming acquainted with Anglicanism, then through my initial searching in the Anglican tradition, and finally to the culmination of my experience in that tradition as I turned away from the Episcopal Church to finally look with focused attention at the Orthodox Church.

My experience of Orthodoxy can therefore be roughly charted along five time markers: the years prior to the summer of 2000, the months from June 2000 to January 2002, from June 2002 to September 2003 (the “gap” from January to June 2002 will be addressed in due course), from September 2003 to the Sunday of Orthodoxy and our entry into the Cathecumenate, the Catechumenate from the Sunday of Orthodoxy to Pentecost, and our entry into the Church on Pentecost.

1.Encounters with Orthodoxy prior to June 2000

As has been told elsewhere, by the summer of 2000 I had looked outside my own heritage churches to find that longed-for connection to the historic Church and had made my way to Anglicanism in the belief that I had found it there.

But the search had antecedents that predated my Anglican investigations. The first event in which I can recall this longing began to manifest itself with the purchase, in January 1987 between semesters of my freshman at Ozark Christian College, at the college bookstore of the Lightfoot and Harmer Greek and English single volume edition of The Apostolic Fathers. Here was my first attempt to find out what the early Church taught and believed. A seed had been planted as I spent the next semester reading through the Apostolic Fathers. I had no real understanding of what I was reading, but it both satisfied and intensified my longing for a connection to the New Testament Church.

The next event occurred about four years later. In the spring of 1991, just prior to my graduation from college, I prepared for a conditional baptism. I was seeking some certainty and authenticity about my baptism at age seven, especially in light of the fact that my life as an adolescent was godless and Continue reading “The Journey to Antioch – My Discoveries in the Orthodox Church – Clifton D. Healy, USA”


Η μεγάλη περιπέτεια κατά την αναζήτηση της Αλήθειας: Πώς η Γερμανίδα Ρωμαιοκαθολική Μοναχή Matthaia Osswald ανακάλυψε την πληρότητα της Αλήθειας στην Ορθόδοξη Εκκλησία


H μεγάλη περιπέτεια κατά την αναζήτηση της αληθείας

 Νοέμβριος 2008

Από την Αδελφή Matthaia Osswald

Πώς η Γερμανίδα Ρωμαιοκαθολική Μοναχή Matthaia Osswald ανακάλυψε την πληρότητα της  Αλήθειας στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Παιδική ηλικία και εφηβεία

Γεννήθηκα το 1961 από προτεστάντες γονείς σε μία πόλη της νότιας Γερμανίας. Ζούσαμε σε ένα προάστιο, το οποίο ήταν παλαιότερα ένα αυτόνομο χωριό και αργότερα ενσωματώθηκε σε δήμο. Εκεί υπήρχε μόνο μία ρωμαιοκαθολική οικογένεια, ενώ όλοι οι υπόλοιποι κάτοικοι ήταν προτεστάντες. Στο δημοτικό η κόρη αυτής της οικογένειας, την οποία εγώ συμπαθούσα πάρα πολύ, ήταν συμμαθήτριά μου. Θυμάμαι πολύ καλά ότι μου ήταν αυστηρά απαγορευμένο να την επισκέπτομαι, διότι μου έλεγαν πως αν το μάθαινε κανείς θα ήταν ντροπή για την οικογένειά μας. Τα επόμενα χρόνια υπήρξε μεγαλύτερη ανοχή ως προς το θέμα αυτό. Αν και η πλειοψηφία των κατοίκων ήταν προτεστάντες, αυξήθηκε με την πάροδο του χρόνου ο “καθολικός” πληθυσμός και δημιουργήθηκαν περισσότερες ρωμαιοκαθολικές εκκλησιαστικές κοινότητες στην πόλη.

Οι γονείς μου πίστευαν στο Θεό, αλλά δεν έκαναν πράξη αυτή τους την πίστη, δηλαδή δεν πηγαίναμε ποτέ τις Κυριακές στην εκκλησία, δεν προσευχόμασταν-τουλάχιστον όχι όλοι μαζί ούτε καν πριν από τα γεύματα-και το θέμα «Θεός» ήταν ανύπαρκτο στο σπίτι μας.

Όμως στο σπίτι των παππούδων μας έμενε μία μεγάλη, ευαγγελική αδελφή διακόνισσα, η οποία ήταν παλαιότερα νηπιαγωγός. Ήταν σαν ένα φως για μένα. Κάθε φορά που επισκεπτόμουν τους παππούδες μου, εκμεταλλευόμουν την ευκαιρία να «εξαφανιστώ» και να επισκεφτώ αυτή την αδελφή. Μου διηγούταν συνεχώς για τον Ιησού, για τα θαύματα που έκανε, πώς την είχε βοηθήσει επανειλημμένως και ποικιλοτρόπως, για τον παράδεισο, τον ουρανό, τους αγγέλους και προσευχόταν μαζί μου. Ο χρόνος μαζί της κυλούσε πολύ γρήγορα! Ήμουν πάντα λυπημένη, κάθε φορά που άκουγα μια φωνή να μου λέει: «Μα πού είσαι πάλι; Έλα γρήγορα»! Οι παππούδες δεν έβλεπαν με καλό μάτι το γεγονός ότι περνούσα τόσο πολύ χρόνο με αυτή την «ευλαβή θεία».

Ένα βράδυ, όταν ήμουν τεσσάρων ή πέντε ετών, ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου και σκεφτόμουν πόσο φρικτά κουραστικό θα πρέπει να είναι για τον πατέρα Θεό το γεγονός ότι δεν μπορεί να ξεκουραστεί ποτέ. Πάντα θα έπρεπε να αγρυπνά πάνω από τους ανθρώπους και να προσέχει να μην τους συμβεί κανένα κακό. Εγώ Του πρότεινα όλες τις πιθανές λύσεις, όπως π.χ. το να εναλλάσσεται με τον Υιό Του ή με τους αγγέλους. Στο τέλος Του είπα ότι ήθελα τόσο πολύ να Τον βοηθήσω και ότι δε θα με πείραζε καθόλου πού και πού να μένω τις νύχτες ξάγρυπνη, αλλά αυτό πάλι δε θα βοηθούσε τους ανθρώπους. Από τη μια ήταν πολύ παιδικό όλο αυτό το σκεπτικό μου, από την άλλη όμως το εννοούσα πραγματικά και ποτέ δεν Continue reading “Η μεγάλη περιπέτεια κατά την αναζήτηση της Αλήθειας: Πώς η Γερμανίδα Ρωμαιοκαθολική Μοναχή Matthaia Osswald ανακάλυψε την πληρότητα της Αλήθειας στην Ορθόδοξη Εκκλησία”

Ο Άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν Σαλός της Γεωργίας (+1995) οδηγεί δύο γυναίκες “Μάρτυρες του Ιεχωβά” στην Ορθοδοξία & γίνονται Μοναχές

Ο Άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν Σαλός της Γεωργίας (+1995)

οδηγεί δύο γυναίκες “Μάρτυρες του Ιεχωβά” στην Ορθοδοξία

& γίνονται Μοναχές

Μια φορά πήγαν στον Γέροντα δύο γυναίκες Μάρτυρες του Ιεχωβά. Τις έστειλαν για να δουν αν ο π. Γαβριήλ θα τις έφερνε στην οδό της αληθείας. Όταν μπήκαν στο κελί, ο π. Γαβριήλ, με ένα μυστηριώδες ύφος στη φωνή του, φώναξε:

—Ήρθε το χαλάζι και βρήκε την πέτρα!

Μετά άρχισε να κλαίει για πολλή ώρα. Οι γυναίκες, μην αντέχοντας άλλο, τον ρώτησαν γιατί έκλαιγε.

—Πώς να μην κλαίω; Για όλους τους χριστιανούς η πόρτα της Βασιλείας των Ουρανών είναι ανοιχτή, όμως εγώ από τις αμαρτίες μου δεν μπορώ να μπω! Κι αυτοί οι Ιεχωβάδες, πέντε εκατομμύρια στον κόσμο, λένε ότι θα σωθούν μόνο 144 χιλιάδες. Αυτοί έχουν πιάσει όλες τις θέσεις, κι εμένα ποιος θα με βάλει μέσα;

Οι γυναίκες τα έχασαν. Δεν ήξεραν τι ν’ απαντήσουν.Ύστερα τους μίλησε για την πλάνη στην οποία βρίσκονταν, τους δίδαξε την ορθή πίστη και, τέλος, έγιναν μοναχές στο μοναστήρι Μπόδμπε.

Η Μτσχέτα και η γύρω περιοχή είναι γεμάτη με εκκλησίες και μοναστήρια, όπου οι προσκυνηματικές εκδρομές είναι συνηθισμένες. Μια μέρα η αυλή του μοναστηριού Σαμτάβρο γέμισε παιδικές φωνές. Η ανυπόμονη φύση των παιδιών τα έκανε να τρέχουν παντού. Οι δάσκαλοι δυσκολεύονταν να τα συμμαζέψουν. Ένα μόνο παιδί στεκόταν παράμερα. Πλησίασε την πόρτα της εκκλησίας, γύρισε αμέσως προς την πύλη για να βγει, και μετά πάλι, σαν κάποιος να το τραβούσε πίσω, κοίταζε την εκκλησία με βουρκωμένα μάτια. Ο π. Γαβριήλ καθόταν πάνω στις σκάλες και τα παρακολουθούσε όλα. Ξαφνικά έβαλε μια δυνατή φωνή και τα παιδιά από την τρομάρα τους μπήκαν στο ναό. Τότε ο Γέροντας είπε στην Ταμάρη που ήταν δίπλα του:

—Το παιδί αυτό που κάθεται μόνο του είναι Ιεχωβάς, όπως και οι γονείς του. Και βλέπεις τι κάνει ο Πονηρός; Δεν το αφήνει να μπει στην εκκλησία! Αλλά ούτε η χάρις του Κυρίου το αφήνει να βγει έξω.
Τότε ο Γέροντας το σταύρωσε, και το παιδί, σαν να ελευθερώθηκε από βαριές αλυσίδες, ξέγνοιαστο και χαρούμενο, μπήκε στο ναό. Αφού όλα τα παιδιά προσκύνησαν, βγήκαν ήρεμα από την εκκλησία. Ο π. Γαβριήλ, γελώντας, είπε τότε στην Ταμάρη:

—Ήρθαν αγριοκάτσικα και φεύγουν αρνιά!

Ο π. Γαβριήλ δεν επέτρεπε στα πνευματικά του παιδιά να μιλάνε με αιρετικούς γιατί έτσι άνοιγαν επικοινωνία με το κακό. Μια μέρα, δύο Ιεχωβάδες πήγαν σε ένα γειτονικό μου σπίτι κι οι γείτονες κάλεσαν εμένα να τους μιλήσω. Τους μίλησα, αλλά αυτοί δεν ήθελαν να καταλάβουν τίποτα. Εγώ βιαζόμουν να πάω στον π. Γαβριήλ και τους άφησα. Στον Γέροντα δεν έκανα λόγο καθόλου γι’ αυτό. Κάποια στιγμή όμως μου είπε:

—Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να κάνεις κήρυγμα στους Ιεχωβάδες; Δεν είσαι απόστολος. Όποιος επιτρέπει σε αιρετικό να μπει στο σπίτι του, για να του μιλήσει για την ορθή πίστη, βάζει μέσα τον Πονηρό, και πώς μετά θα βγει από εκεί; Εσύ είχες καμιά ευλογία από ιερέα να κάνεις κήρυγμα; Όταν μιλάς με αιρετικούς, πρέπει να αποκαλύπτεις τα λάθη τους. Όμως εσύ άρχισες να μιλάς αλαζονικά, λέγοντας πως εμείς οι Ορθόδοξοι είμαστε πιο δυνατοί. Έτσι οδηγήθηκες από τον Πονηρό στην αμαρτία της υπερηφάνιας. «Μη δώτε το άγιον τοις κυσί μηδέ βάλητε τούς μαργαρίτας υμών έμπροσθεν χοίρων, μηδέ καταπατήσωσιν αυτούς έν τοις ποσίν αυτών καί στραφέντες ρήξωσιν υμάς».

Στους αιρετικούς δεν κάνει να μιλάς, γιατί τους δίνεις αφορμή να βλασφημούν περισσότερο τον Κύριο. Αν ο μουσουλμάνος τηρεί τις δέκα εντολές, θα τον ευλογήσει ο Θεός και θα του φανερώσει το δρόμο προς την αλήθεια και έτσι θα στραφεί προς την Ορθοδοξία. Όπως ο απόστολος Παύλος που τηρούσε τις εντολές της Παλαιάς Διαθήκης ειλικρινά, καρδιακά και όχι φαρισαϊκά. Κι ο Θεός τον ελέησε και τον ξεχώρισε.

Σ’ ένα πυκνό δάσος ζούσε μια φυλή. Οι άνθρωποι αυτοί, όταν χρειαζόταν, έφερναν βροχή με την προσευχή τους κι ότι άλλο ζητούσαν ο Θεός τούς το ικανοποιούσε. Στο τέλος τους έστειλε και δύο ιεραποστόλους, οι οποίοι όταν είδαν τα θαυμαστά που συντελούνταν απόρησαν και είπε ο ένας στον άλλον: «Βλέπεις αυτοί πόσα μεγάλα θαύματα κάνουν μόνοι τους; Αυτοί δεν προσκυνούν τον ήλιο, το φεγγάρι και τ’ άλλα είδωλα, αλλά προσεύχονται ενώπιον Εκείνου που δημιούργησε τον ήλιο, το φεγγάρι, τον ουρανό και όλα. Ο Θεός βλέπει την καθαρή καρδιά τους και γι’ αυτό ακούει τις παρακλήσεις τους. Γι’ αυτό έστειλε και μας εδώ, για να κηρύξουμε την αλήθεια και να τους βαπτίσουμε. Το γράφει το Ευαγγέλιο: «Ζητείτε και εύρήσετε»».


Μαλχάζι Τζινόρια

Ο Άγιος Γαβριήλ ο Διά Χριστόν σαλός και Ομολογητής, 1929-1995

μτφρ. Νάνα Μερκιβιλάτζε

Αθήνα 2013

Ο Άγιος Βαρσανούφιος της Όπτινα Ρωσίας (+1913) μας διηγείται την θαυμαστή μεταστροφή ενός Άγγλου αθέου στην Ορθοδοξία


Ο Άγιος Βαρσανούφιος της Όπτινα Ρωσίας μας διηγείται την θαυμαστή μεταστροφή ενός Άγγλου αθέου στην Ορθοδοξία

Διηγεῖται ὁ Ἅγιος Στάρετς Βαρσανούφιος τῆς Ὄπτινα Ρωσίας (+1913):

«Κάποιος Ἄγγλος ἄθεος, ὀνόματι James, εἶχε δημοσιεύσει ἕνα κείμενο στό ὁποῖο περιγράφει τήν αἰτία τῆς μεταστροφῆς του στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Σέ ἕνα περίπατό του μέ ἕνα φίλο του συνάντησαν μία Ὀρθόδοξη ἐκκλησία. Κάι ἐπειδή ὁ φίλος του ἦταν Ὀρθόδοξος θέλησε νά μπῆ νά προσκυνήση.

—Ἐπιτρέπεται νά ἔρθω καί ἐγώ μαζί σου;, τόν ρώτησε ὁ Ἰάκωβος.


Τήν στιγμή πού ἐκεῖνος ἀσπαζόταν τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας, ὁ James μέ τά μάτια καρφωμένα στήν εἰκόνα, ἀπόρησε:

—Τί ἄραγε θά γίνη, ἄν τήν ἀσπαστῶ καί ἐγώ;

Δέν πρόλαβε νά ὁλοκληρώση τήν σκέψι του καί νά! Μία γυναίκα μέ ἀστραφτερά ἐνδύματα τόν πλησιάζει. Καί μέ μιά χαριτωμένη κίνησι σκέπασε τό κεφάλι του μέ τό μαφόριό της. Μία ἀπερίγραπτη ἀγαλλίασι γέμισε τήν ψυχή του. Ἀπό ἐκείνη τήν στιγμή ἄλλαξε πορεία: Πῆρε τό δρόμο πρός τό Χριστό. Χωρίς ποτέ νά ἐπιτρέψη στόν ἑαυτό του νά γυρίση πρός τά πίσω. Ἔγινε ἕνας συνειδητός Ὀρθόδοξος Χριστιανός».



Η Γερμανίδα Μοναχή Γλυκερία της Ι. Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου της Πάτμου μας διηγείται την μεταστροφή της στην Ορθοδοξία

Ἡ Γερμανίδα Μοναχή Γλυκερία τῆς Ἱ. Μονῆς Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου τῆς Πάτμου μᾶς διηγεῖται τήν μεταστροφή της στην Ορθοδοξία:

“Εἶμαι Γερμανίδα. Ἦρθα ἐδῶ πρίν ἀπό δέκα περίπου χρόνια γιά τουρισμό. Ἀνῆκα στόν Προτεσταντισμό, ἀλλά δέν πίστευα. Ζοῦσα χωρίς κανένα περιορισμό… ἦρθα στήν Πάτμο μέ τό σόρτς, ἡλιοκαμμένη, μέ τό σακίδιό μου στήν πλάτη, μέ μόνη ἐπιθυμία νά περάσω καλά στίς ἔρημες παραλίες τοῦ ὑπέροχου αὐτοῦ νησιοῦ. Ἀλλά ἔτσι, γιά νά ᾽χω ἥσυχη τή συνείδησί μου, εἶπα νά κάνω καί μία “πολιτισμική” ἐπίσκεψι στό Μοναστήρι. Μπῆκα λοιπόν στό σπήλαιο, μετά πῆγα στό Μοναστήρι τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου καί, τελικά, οὔτε ξέρω πῶς, “προσγειώθηκα” ἐδῶ ἕνα ἀπογευματάκι, τήν ὥρα τοῦ Ἐσπερινοῦ. Μπῆκα στήν ἐκκλησία καί παρακολούθησα ὄρθια τήν ἀκολουθία. Νά, ὅμως, πού μοῦ συνέβη κάτι τό ἀπίστευτο, δέν εἶναι εὔκολο νά σᾶς τό περιγράψω, παγιδεύτηκα κυριολεκτικά, μέ κατέλαβε μία μυστηριώδης δύναμι πού ἀνέτρεψε τά πάντα καί γέμισε τήν καρδιά μου μέ γλυκύτητα καί εἰρήνη. Πλημμύρισα ἀπό μία εὐτυχία τέτοια πού μόνο ὁ οὐρανός μπορεῖ νά δώση! Μοῦ ἦταν ἀδύνατον νά φύγω ἀπ᾽ τό παρεκκλήσι. Ἔμεινα μέσα καί δέν ξανάφυγα ποτέ ἀπ᾽ τό Μοναστήρι, ὅπου ἔγινα ἡ ἀδελφή Γλυκερία πού σᾶς μιλάει τώρα!”.



Μία “κοσμική” δημοσιογράφος περιγράφει την επίσκεψή της σε μία Ορθόδοξη Θεία Λειτουργία



Μία “κοσμική” δημοσιογράφος

περιγράφει την επίσκεψή της σε μία Ορθόδοξη Θεία Λειτουργία

Ἄς δοῦμε πῶς περιγράφει τήν ἐπίσκεψί της σέ μία ἐκκλησία μία δημοσιογράφος, ἡ ὁποῖα κάποια Κυριακή ἐκκλησιάσθηκε, μέ σκοπό νά καταγράψη, ἐκ τοῦ ἀφανοῦς, ἀντιδράσεις καί σχόλια τῶν πιστῶν. “Ἡ χορωδία πραγματικά μέ ἐντυπωσίασε. Δέν ἔχω ἀκούσει πιό ὡραία ἐκκλησιαστική χορωδία. Τό μυαλό γαληνεύει. Θυμᾶμαι μία κουβέντα τό καλοκαίρι μ᾽ ἕνα Μαροκινό φίλο πού θέλησε νά μέ συνοδεύση στήν ἐκκλησία, ἄν καί μουσουλμάνος: ‘Ἡ θρησκεία σας φαίνεται ὅτι εἶναι πολύ φιλελεύθερη. Μέ τό πού μπαίνεις στό ναό τό διαπιστώνεις. Πλούσια καί φιλελεύθερη! Δέν ὑπάρχει αὐστηρό τελετουργικό γιά τούς πιστούς, ἄν κατάλαβα καλά. Ὁ καθένας προσέρχεται ὅ,τι ὥρα θέλει· κάνει τό σταυρό του ὅποτε θέλει· φιλάει τίς εἰκόνες ὅποτε θέλει· ἄλλος σηκώνεται· ἄλλος κάθεται· ἄλλος πέφτει στά γόνατα· ἔχετε μία ἱερή ἐλευθερία’. Φιλελεύθερη ἡ θρησκεία μας! Μεγαλειώδης ἡ βαθύτερη προτροπή της. Ἐκεῖνο τό ἀπέραντο ‘δίδαξόν με τά δικαιώματά Σου’. Ἐκεῖνο τό λατρεμένο ΣΟΥ, πού δέν τοῦ δώσαμε ποτέ τή σημασία πού τοῦ ἄξιζε. Δέν κοντοσταθήκαμε, γιατί μᾶς παρενοχλοῦσαν τάχα φθηνές ἐνέργειες τῶν λειτουργῶν τῆς Ἐκκλησίας. Τί κρίμα! Πόσα χάνουμε!”(ἐφημ. Ἔθνος Κυριακῆς, 13/3/2005 (ἔνθετο Εἰκόνες)). Εἶναι πολύ ἐνδιαφέρον νά βλέπη κανείς ἀπ᾽ τή μία ἕνα μουσουλμάνο νά ἀρχίζη νά νιώθη τήν ἐλευθερία τῆς ἐκκλησίας σέ ἁπλά ἐξωτερικά πράγματα, καί μία “κοσμική” δημοσιογράφο νά προεκτείνη αὐτή τήν ἐλευθερία στήν βαθύτερη οὐσία της, πού εἶναι ἡ ὑπακοή στό ΣΥ τοῦ Θεοῦ! Πρόκειται γιά ἐμπειρίες ἀνθρώπων πού εἶναι φανερό ὅτι ψάχνουν ἀπροκατάληπτα· διψᾶνε γιά τήν γνήσια εἰρήνη καί χαρά, πού μπορεῖ νά χαρίση μόνο ἡ δοξολογία: “Εὑλογητός εἶ Κύριε, δίδαξόν με τά δικαιώματά Σου”!