Η Μοναχή Πορφύρια (+2015) πρώην οδηγός ταξί, οδηγεί έναν νέο στην Θεία Εξομολόγηση

http://heavenonearthorthodoxy.wordpress.com

HEAVEN ON EARTH – ORTHODOXY

Η Μοναχή Πορφύρια (+2015) πρώην οδηγός ταξί,

οδηγεί έναν νέο στην Θεία Εξομολόγηση

Ἀναφέρει ἡ Μοναχή Πορφυρία (+2015), πρώην ὁδηγός ταξί σέ Ἀθήνα και Πειραιά κατά τά ἔτη 1997-2017:

Ἐννέα ἡ ὥρα τὸ βράδυ, βρίσκομαι στὴν πλατεία Παγκρατίου. Ἕνα παιδὶ γύρω στὰ 17 μὲ σταματάει.

–Καλησπέρα, στὰ Village.

Ἀπὸ τὸ ραδιόφωνο τοῦ αὐτοκινήτου ἔχει ἀρχίσει τὸ ἀπόδειπνο. Τὸ παιδί, ποὺ κάθισε δίπλα μου, μοῦ λέει:

–Δὲν βγάζεις τὸν παπά, νὰ βάλεις τραγούδια;

–Γιατί, ἀγόρι μου, δὲν σοὺ ἀρέσει ἡ ἀκολουθία;

–Ἡ ἀκολουθία δὲν μὲ νοιάζει… Τοὺς παπάδες δὲν θέλω νὰ ἀκούω.

–Γιατί, τί σου ἔκαναν οἱ παπάδες;

–Ἐμένα τίποτε… Ὁ πατέρας μου τοὺς βρίζει, γι’ αὐτὸ δὲν τοὺς θέλω.

–Ὁ πατέρας σου γιατί τοὺς βρίζει;

–Δὲν ξέρω.

–Ἔχεις πάει ποτέ σου στὴν Ἐκκλησία;

–Ὄχι! Ποτέ!

–Καλά, στὴν Ἀνάσταση δὲν πάτε; Τὰ…. Χριστούγεννα δὲν πάτε;

–Ὄχι!

–Σὲ γάμους, σὲ βαφτίσια, πάτε;

–Ναί, πᾶμε.

–Ἡ μανούλα σου δὲν σοὺ ἔχει μιλήσει γιὰ τὸν Θεό;

–Ὄχι!

–Οὔτε τὸ σταυρό σου κάνεις;

–Ὄχι!

Χριστέ μου, δὲν εἶναι δυνατόν!

–Ἀγόρι μου γλυκό, στὸ σχολεῖο θρησκευτικὰ δὲν κάνετε;

–Ἐ, κάνουμε κάτι λίγο.

–Ἄκουσε νὰ σοὺ πῶ, ἀγόρι μου, ὁ Θεὸς εἶναι ἡ ζωή, ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ παπὰς εἶναι γιὰ νὰ μᾶς μεταφέρει τὰ λόγια του Θεοῦ. Χωρὶς τὸν Θεὸ εἴμαστε νεκροί!

–Νεκροί;

–Ναί! Χωρὶς Θεὸ εἴμαστε πνευματικὰ νεκροί. Στὸ σπίτι σᾶς εἶστε εὐτυχισμένοι, οἱ γονεῖς σου εἶναι ἀγαπημένοι;

–Μμ!! ὄχι.

–Γιατί; Τί συμβαίνει;

–Ὁ πατέρας μου εἶναι νευρικός, ὅλο μαλώνει μὲ τὴν μάννα μου καὶ μέ μας. Ὅλα του φταῖνε.

–Βλέπεις πῶς μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεὸ εἴμαστε δυστυχισμένοι; Ἐνῶ, ὅταν εἴμαστε κοντά Του, εἴμαστε χαρούμενοι καὶ ἤρεμοι, δὲν νευριάζουμε, ξέρουμε νὰ συγχωροῦμε, εἴμαστε γεμάτοι ἀπὸ ἀγάπη. Ἐσὺ θὰ ἤθελες, ὅταν θὰ μεγαλώσεις καὶ παντρευτεῖς, νὰ κάνεις οἰκογένεια σὰν καὶ αὐτὴ ποῦ ζεῖς;

–Ὄχι, γιατί δὲν μ’ ἀρέσει.

–Γιὰ νὰ κάνεις καλύτερη οἰκογένεια, πρέπει νὰ πλησιάσεις τὸν Θεό.

–Πῶς θὰ τὸν πλησιάσω;

–Νά, θὰ σὲ πάω τώρα νὰ μιλήσεις μὲ ἕναν παπά, ὅπως τοὺς λὲς ἐσύ. Πᾶμε;

–Ὄχι, ὄχι, δὲν θέλω!

–Σὲ παρακαλῶ, σὲ ἱκετεύω, τοῦ εἶπα πολὺ γλυκά, πολὺ τρυφερά. Πήγαινε μόνο μία φορὰ καὶ μὴν ξαναπᾶς ποτέ σου, σὲ παρακαλῶ. Καὶ ἐγὼ θὰ ἔρθω μαζί σου καὶ ὕστερα θὰ σὲ πάω στὰ, VILLAGE, χωρὶς χρήματα.
Αὐτὸ τοῦ ἄρεσε καὶ μοῦ λέει:

–Τὸ λόγο σου;

–Τὸ λόγο μου!

Βιαζόμουν νὰ προλάβω, πρὶν φύγει ὁ ἱερέας ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Εὐτυχῶς πρόλαβα. Τὸ παλληκάρι μπῆκε γιὰ ἐξομολόγηση. Ὅταν μετὰ ἀπὸ μισῆ ὥρα βγῆκε, ἦταν τόσο ἀλλαγμένος, ποὺ μὲ εὐχαρίστησε καὶ μοῦ εἶπε: «Ὡραῖος αὐτὸς ὁ παπάς, θὰ ξανάρθω!»

Μετὰ τὸν πῆγα στὰ VILLAGE. ὅπως τοῦ εἶχα ὑποσχεθεῖ. Ἡ χαρά μου ἦταν ἀπερίγραπτη• τὸ παιδὶ ξεκινοῦσε μία νέα σωτήρια πορεία.

Πηγή:

Πορφυρία Μοναχή

Ταξιδεύοντας στά Τείχη της Πόλης

ἐκδ. Νεκτάριος Παναγόπουλος

Ἀθήνα 2010

The Father Of Lights – By Constantine Georgiades, England – Journey to Orthodoxy

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

england ggghyuuu

The Father Of Lights

By Constantine Georgiades, England

Journey to Orthodoxy

Source:

http://journeytoorthodoxy.com

The Father Of Lights

JOURNEY TO ORTHODOXY

A team of 120 members of the London Robbery Squad arrested me, my builder and electrician in Devon on 17th April 1991. I had to strip, put on white paper suit and wait in a cold empty cell for 3 days and then I was charged with various conspiracy offenses and remanded in custody at Exeter Prison. I had often driven past the prison and had never considered that one day I might be a guest of Her Majesty!

As an ex-policeman, I was warned to ask for the ’43’s’ by the escorting officer, but I really hadn’t understood what that meant. A mistake had been made and I felt sure that it was only a matter of time before I would be released, so I insisted on going on the main wing with all the other men and refused ‘Rule 43’ protection.

News of my arrival travelled fast and I soon had hundreds of men wanting to vent their anger out on me, due solely to the fact that I had once been a policeman. It didn’t matter that I had left some years earlier. As far as they were concerned, I was still a policeman and ‘the enemy’.

Escorted to ‘B’ wing with 2 other inmates I was locked in a cell the size of a bus shelter. After having lived my life in relative luxury up until that moment, it came as quite a shock to have to share a cell with 2 total strangers! It was filthy, no toilet and only the use of a bucket, no sink, little ventilation and poor lighting and the stench of urine and excrement was overpowering.

As he closed the door I heard the Prison Officer grunt “Three more pieces of s*** off the street”. I knew that I had done some bad things in my time, but I Continue reading “The Father Of Lights – By Constantine Georgiades, England – Journey to Orthodoxy”

Η μεταστροφή του Αμερικανού π. Αθανασίου Kone & της οικογένεια του από τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία – Σύγχρονο θαύμα του Αγίου Γερμανού της Αλάσκας μέσω του π. Σεραφείμ Ρόουζ της California, ΗΠΑ

http://usaofmyheart.wordpress.com

http://alaskaofmyheart.wordpress.com

ALASKA OF MY HEART

USA OF MY HEART

unnamed

Η μεταστροφή του Αμερικανού π. Αθανασίου Kone

& της οικογένεια του από τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία

╰⊰¸¸.•¨*

Σύγχρονο θαύμα του Αγίου Γερμανού της Αλάσκας μέσω

του π. Σεραφείμ Rose της Καλιφόρνια, ΗΠΑ

http://americaofmyheart.wordpress.com

AMERICA OF MY HEART

Το 1741 η ρωσική εξερευνητική αποστολή των Βίτους Μπέριγκ και Αλεξέι Τσιρικώφ ανακάλυψε τις Αλεούτες Νήσους και έδωσε το έναυσμα για την αποίκιση της αχανούς εκτάσεως της Αλάσκας. Σύντομα κατέφθασαν έμποροι, κυνηγοί γουνοφόρων ζώων και τυχοδιώκτες κάθε λογής, άπληστοι για τα πλούτη της περιοχής, και στα βήματα τους ακολούθησαν θαρραλέοι ιεραπόστολοι, οι όποιοι, αψηφώντας τους κινδύνους, το δριμύ κλίμα και την εχθρότητα των αποίκων, ήλθαν για να σπείρουν τον σπόρο του Ευαγγελίου μεταξύ των ιθαγενών. Αυτοί οι ιεραπόστολοι ίδρυσαν την Ορθόδοξη Εκκλησία του Νέου Κόσμου την στερέωσαν στον βράχο της πίστεως και την κόσμησαν με τα δάκρυα της ασκήσεως και το αίμα του μαρτυρίου.

Ό όσιος πατήρ ημών Γερμανός, ο όποιος εκάρη μοναχός το 1783 στην ονομαστή Μονή Βαλαάμ στις όχθες της λίμνης Λατόγκα, ήταν ένας άπ’ αυτούς τους αξιοθαύμαστους ιεραποστόλους. Με ζήλο υποτάχθηκε στον άγιο ηγούμενο Ναζάριο, πού τον έστειλε, μαζί με άλλους τρεις ιερομόναχους, το 1793, για ιεραποστολή στην Αλάσκα. Υπέστησαν οδοιπορία στις αχανείς παγωμένες εκτάσεις, πηγαίνοντας από νησί σε νησί με σαθρά πλεούμενα, κήρυτταν αδιάκοπα τα λόγο του Ευαγγελίου, προτρέποντας τους ιθαγενείς να κάψουν τα είδωλα τους, να εγκαταλείψουν την πολυγαμία και τα παγανιστικά ήθη τους για να ασπασθούν τα ευαγγελικό ήθος και να λάβουν τον φωτισμό του αγίου Βαπτίσματος.

Γενικά, τους επιφυλασσόταν καλή υποδοχή· ορισμένοι όμως ιθαγενείς, παρακινούμενοι από σαμάνους μάγους, αντιστέκονταν στο κήρυγμα και Continue reading “Η μεταστροφή του Αμερικανού π. Αθανασίου Kone & της οικογένεια του από τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία – Σύγχρονο θαύμα του Αγίου Γερμανού της Αλάσκας μέσω του π. Σεραφείμ Ρόουζ της California, ΗΠΑ”

Three reasons to join the Eastern Orthodox Church – Michael Witcoff, USA

http://multilingual-christianity-orthodoxy.blogspot.com

MULTILINGUAL CHRISTIANITY – ORTHODOXY

3 Reasons to join the Eastern Orthodox Church

by

Michael Witcoff, USA

Michael Witcoff is a Christian, a copywriter, an author, and a marketing consultant. He believes the West is experiencing divine wrath for turning our backs on God, and that the only hope for salvation is to unite under one faithful banner as our enemies have under theirs.

* * *

Friends and brothers, it’s been quite a while since I last wrote to you. Between my consulting business and my growing interest in the world of blockchain technology, I’ve had a lot on my plate lately.

But the time seems right for me to come back to Return Of Kings and share a bit more of my journey with you. The rhythm I aim for in life is to learn and grow, then share and teach.

Today’s topic, Eastern Orthodoxy, is something I’d never even heard of when my last article here was published. But since discovering what it is and delving deeper into its mysteries, it’s consumed an enormous amount of my time and attention.

So much of it, in fact, that I recently decided to leave my Wesleyan ways behind and become a full-fledged member of the Orthodox Church. Today, I’d like to share with you my top three reasons for doing so.

1.It’s The Church That Jesus Planted

During my time as a Protestant, it never even occurred to me that a denomination existed reaching all the way back to the time of the apostles.

Once I realized there was an unbroken chain of tradition reaching back nearly 2,000 years, I began to ask an entirely new kind of question. What did they teach? How did they worship? What did they believe? How did it get Continue reading “Three reasons to join the Eastern Orthodox Church – Michael Witcoff, USA”

Ένας Ορθόδοξος Ιερέας από το Exeter της Αγγλίας μας αφηγείται τη δική του μοναδική ιστορία με την οποία γνώρισε την Ορθοδοξία

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

Ένας Ορθόδοξος ιερέας από το

Exeter της Αγγλίας μας αφηγείται τη δική του μοναδική ιστορία

με την οποία γνώρισε την Ορθοδοξία

Κι ἕνας ἱερεύς ἀπό τό Exeter τῆς Ἀγγλίας: «Ἕνας ἀπ’ τούς ἱερεῖς τῆς ἐνορίας τοῦ Exeter τῆς Αγγλίας, ὁ μεγαλύτερος σέ ἡλικία, μᾶς ἀφηγήθηκε τή δική του μοναδική ἱστορία μέ τήν ὁποία γνώρισε τήν Ὀρθοδοξία:

“Ἦμουν στό Παρίσι, ἔβρεχε κι ἔπρεπε κάπου νά πάω γιά νά μείνω στεγνός. Εἶδα κοντά μου μιά πόρτα καί μπῆκα. Δέν μπορῶ νά πῶ ὅτι εἶδα τό ἐξωτερικό τῆς ἐκκλησίας διότι ἔβρεχε· ἁπλά εἶδα τήν πόρτα καί μπῆκα. Ἄν δέν ἔβρεχε, δέν θά ἔμπαινα! Ἀνοίγοντας ἀπότομα τήν ἐξωτερική πόρτα, παραπάτησα κι ἔπεσα σέ μιά ἄλλη πόρτα κι ἔτσι μπῆκα στήν ἐκκλησία. Χωρίς νά θέλω νά ἐνοχλήσω κανένα, κάθισα πίσω στή γωνία καί παρακολουθοῦσα. Μόλις ἀπέκτησα περισσότερη αὐτοπεποίθησι, προχώρησα γιατί ἤθελα νά μάθω τί συμβαίνει, ποῦ βρίσκομαι. Εἶδα τίς εἰκόνες, τούς σταυρούς καί σκέφθηκα ὅτι πρέπει νά ἦταν ἐκκλησία. Ἀναρωτιόμουν ἄν ἦταν Συναγωγή, γιατί δέν εἶχα δεῖ ποτέ νά φοροῦν τά ἄμφια μέ τέτοιο τρόπο. Τά ἄμφια, τό λιβάνι, ὁλόκληρη ἡ ὀπτική ἐντύπωσι τῆς ἀκολουθίας μοῦ ἄρεσαν καί δέν ἤθελα νά φύγω. Ἄκουσα τή χορωδία σέ τελείως διαφορετική γλῶσσα, οὔτε κἄν στά Γαλλικά. Ἦταν Σλαβικά. Καθόμουν κι ἔβλεπα τότε τίς εἰκόνες. Κι ἄν μοῦ ἔλεγαν τότε, ὅτι σέ ὀκτώ χρόνια θά ἔκανα κι ἐγώ τό ἴδιο, ὡς Διάκος, δέν θά τούς πίστευα καθόλου.

Ὅσο ἤμουν στό ναό καί ἔβλεπα τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἐτελεῖτο ἡ ἀκολουθία, τήν τάξι πού ὑπῆρχε ἀπό ἱερεῖς καί πιστούς, αἰσθανόμουν πώς ἐκεῖ ἦταν ὁ οὐρανός καί σκέφθηκα: ‘Ἄν ὑπάρχη Θεός —διότι ἀναρωτιόμουν ὥς ἐκείνη τή στιγμή ἄν ὑπῆρχε— αὐτός εἶναι ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο πρέπει νά λατρεύεται’. Ἀπό τότε στήν ἐνορία μας λένε πώς ‘ὁ Νικάνωρ μπῆκε στό ναό γιά νά προστατευθῆ ἀπ’ τή βροχή τοῦ οὐρανοῦ καί βρέθηκε στόν Οὐρανό!’. Πάντα λέω σέ ὅποιον ἔρχεται στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία γιά πρώτη φορά ‘Μπές στό ναό, προχώρησε στό μέσον τῆς ἐκκλησίας καί θά δῆς μπροστά σου τίς πύλες τοῦ Παραδείσου!’ πού δέν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπ’ τό τέμπλο.

Πρίν γίνω Ὀρθόδοξος, ἤμουν πιστός μέ τήν ἀγγλική ἔννοια τοῦ ὅρου: ὁ Θεός ἦταν πάντα ἐκεῖ! Ἤξερα νά προσεύχωμαι ὅταν τό ἤθελα. Ἐπειδή ἤμουν καί ἀπό στρατιωτική οἰκογένεια, εἶχα τή νοοτροπία ὅτι ‘ἄν ἡ Ἀγγλικανική Ἐκκλησία εἶναι ἀρκετά καλή γιά τό Ναυτικό, εἶναι ἀρκετά καλή καί γιά μένα!’(If God is good enough for the Royal Navy, then it is good enough for me!). Αὐτό ἦταν τό εὖρος τῆς θεολογίας μου!

Γύρισα πίσω στήν Ἀγγλία κι ἄκουσα ὅτι στό Λονδίνο ὑπῆρχε ἕνας ἐπίσκοπος, ὁ Antony Bloom, ἀλλά δέν κυνήγησα τά πράγματα. Μιά μέρα παρακολουθοῦσα στήν τηλεόρασι μιά ταινία γιά τή Γαλλική Ἐπανάστασι. Τότε τό πρόγραμμα τῆς τηλεοράσεως τελείωνε τά μεσάνυκτα καί ὑπῆρχε ἡ συνήθεια στό BBC νά προσκαλοῦν κάποιον γιά νά κάνη τόν ἐπίλογο τῆς ἡμέρας. Ὡς ἐπίλογος ἐκείνης τῆς βραδιᾶς ἦταν κάποιες προσευχές τίς ὁποῖες παρουσίασε ὁ ἐπίσκοπος Bloom, τῆς Ρωσσικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ἤμουν ἕτοιμος νά κλείσω τήν τηλεόρασι, ἀλλά σκόνταψα στό χαλί πού ἦταν μπροστά της καί ἔτσι δέν κατάφερα νά τήν κλείσω. Ἀκούγοντας τίς προσευχές παραξενεύθηκα καί κάθισα ξανά νά δῶ τή συνέχεια. Τότε ἦλθαν στή μνήμη μου οἱ εἰκόνες ἀπ’ τήν ἐκκλησία στό Παρίσι!

Δέν εἶχα τή διεύθυνσί του, ὡστόσο τοῦ ἔγραψα ἕνα γράμμα λέγοντάς του ‘σᾶς ἄκουσα πρίν ἀπό μιά ἑβδομάδα στήν τηλεόρασι καί ἐνδιαφέρομαι νά γίνω Ὀρθόδοξος. Θά μποροῦσα κάποια στιγμή νά σᾶς συναντήσω;’. Ἔγραψα στό φάκελλο ‘Ἐπίσκοπος Antony Bloom, Ρωσσική Ἐκκλησία, Λονδίνο’, δέν ἤξερα τίποτε ἄλλο. Ἄλλωστε δέν θά ὑπῆρχαν πολλές τέτοιες ἐκκλησίες στό Λονδίνο! Τελικά μοῦ ἀπάντησε καί τόν συνάντησα γιά ἕνα ὁλόκληρο ἀπόγευμα. Ἀργότερα μοῦ πρότεινε νά ἐπικοινωνήσω μέ κάποιον ἱερέα. Εἶχα ἐπικοινωνία μαζί του μέσῳ ἀλληλογραφίας γιά θέματα Ὀρθοδοξίας, εἴχαμε δηλαδή κάτι σάν μαθήματα Ὀρθοδοξίας δι’ ἀλληλογραφίας! Συνεχίσαμε αὐτή τήν ἐπικοινωνία γιά ἀρκετό καιρό κι ἕνα Πάσχα ἔγινα Ὀρθόδοξος καί μετά ἀπό λίγα χρόνια Διάκονος”».

Πηγή:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Τά Ἴχνη του Θεού – Ἀπό τόν Προτεσταντισμό στήν Ὀρθοδοξία

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Ἀθήνα 2011

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

Римокатолички пустињак прешао у Православље и основао манастир у Швајцарским Алпима ╰⊰¸¸.•¨* Serbian Video

http://serbiaofmyheart.wordpress.com

SERBIA OF MY HEART

Римокатолички пустињак прешао у Православље

и основао манастир у Швајцарским Алпима

“I was amazed by the holiness of Christians” – Interview with Anton Gotman, former Buddhist, Russia

http://whataboutyoga.wordpress.com

WHAT ABOUT YOGA?

“I was amazed by the holiness of Christians”

Interview with Anton Gotman, former Buddhist

Priest George Maximov, Anton Gotman

Source:

http://orthochristian.com

http://orthochristian.com/110384.html

ORTHODOX CHRISTIANITY

We continue to publish the texts of Spas TV program My Path to God, where Priest George Maximov interviews people who converted to Orthodoxy. The guest of today’s program is Anton Gotman, who had been practicing Buddhism for a long time. In this interview, he will tell us what he was looking for but couldn’t find in Buddhism and how Christ touched his heart. We will also discuss the personal and impersonal aspects of faith as well as the artificiality of “Russian Buddhism”.

* * *

Priest George Maximov: Hello, you are watching My Path To God. The guest of today’s program is Anton Gotman, a man who has a firsthand knowledge of the Buddhist tradition. Anton Sergeyevich, here’s my first question: What did you think of God before you became a Buddhist?

Anton Gotman: I didn’t have a true faith in God. I was baptized when I was eight. Occasionally, I would go to church with my parents. Basically, they were believers, but I didn’t see any purpose behind their faith. Every now and then I’d come across some books but that was it… I didn’t have an in-depth understanding of the Christian tradition. Once in a while I’d go to church and meet the priest. I really liked him as a person, but I didn’t appreciate Christianity. Later, I got interested in rock music and martial arts and started to distance myself from religion, so that at some point I even began to think that Christianity was an utter nonsense. After a while, when I got into college, I got interested in the Orient. I tried to study the Roerichs’1 teachings, but they didn’t impress me at all and neither did other theosophical ideas. Then a difficult period of my life followed, and I was very depressed. By chance, I came across a Soviet book on religious studies that described Buddhism, and it became an eye opener for me. I learned about “the four noble truths”2 and became interested, so I started studying Buddhism with some people who practiced it. After a while, I decided that I wanted to be taught by a teacher of the true Buddhist tradition.

Father George: What did you find attractive in Buddhism?

Anton Gotman: I did not believe in God, and for people who do not believe in God but wish to live righteous lives or have something spiritual in their lives, Buddhism can show a certain way. In fact, Buddha taught many things that were right. For example, just like Christianity, Buddhism teaches that we must not kill. On the one hand, it is the same, but there is a significant difference. We can’t say that Buddhists follow God’s commandment, “Thou shall not kill”, because it is not God’s commandment for them. You can say that people follow God’s commandments only when they believe in God.

Father George: Yes, motivation is important.

—I saw Buddhism as an opportunity for developing certain qualities. My interest in martial arts was an influence too.—(Anton Gotman)

Anton Gotman: Even though there is no faith in God in Buddhism, it offers a certain spiritual way and a system of meditation that at some point attracts people and allows them to relax and experience certain positive feelings. In Tibetan Buddhism, where I was a member of the community of Namkhai Norbu Rinpoche, everything was much more interesting, with more mystic experiences and opportunities to do yoga, etc… I’ll try not to overuse the Continue reading ““I was amazed by the holiness of Christians” – Interview with Anton Gotman, former Buddhist, Russia”

Οι Άγιοι Αθανάσιος και Κύριλλος Αλεξανδρείας οδηγούν με θαυμαστό τρόπο δύο Αφρικανούς στην Ορθοδοξία

http://africaofmyheart.wordpress.com

AFRICA OF MY HEART

Οι Άγιοι Αθανάσιος και Κύριλλος Αλεξανδρείας

οδηγούν με θαυμαστό τρόπο δύο Αφρικανούς στην Ορθοδοξία

Μας αναφέρει ο π. Ερμόλαος Ιατρού, ιεραπόστολος στο Μαλάουϊ της Αφρικής:

Στη Ζόμπα, την παλιά πρωτεύουσα του κράτους του Μαλάουϊ, έχει χτιστεί μια εκκλησία προς τιμήν των Αγίων Αθανασίου και Κυρίλλου. Γεγονός είναι ότι νοιώθουμε συχνά την επέμβαση των Αγίων αυτών στην Ιεραποστολή και τις πρεσβείες τους προς τον Τριαδικό Θεό μας.

Πρόσφατα, μάλιστα, είχαμε ένα νέο θαυμαστό γεγονός, που μας έδωσε δύναμη, μας στήριξε στην πίστη και μας έκανε να αγαπούμε και να ευλαβούμαστε περισσότερο τους Αγίους του Θεού, που πάντοτε είναι δίπλα σε όλους μας και μας βοηθούν «σκανδαλωδώς», όπως έλεγε και ένας άγιος άνθρωπος.

Ο Ιερός Ναός των Αγίων Αθανασίου και Κυρίλλου, βρίσκεται σε περίβλεπτη θέση, επάνω στον κεντρικό δρόμο, απέναντι από μεγάλο νοσοκομείο. Ο ιθαγενής ιερέας Γεώργιος και εφημέριος του Ναού, αφιερώνει πολλές ώρες μέσα στον Ναό, προσευχόμενος. Έτσι, πολλοί περαστικοί τον βρίσκουν εκεί επάνω στο καθήκον και τη διακονία του, όταν αναζητούν μια στήριξη και μια βοήθεια από τον ουρανό, σε οποιοδήποτε θέμα τους απασχολεί.

Εκείνο το πρωινό ένα ταξί, έφερνε μια άρρωστη Μαλαουϊανή γυναίκα, που την Continue reading “Οι Άγιοι Αθανάσιος και Κύριλλος Αλεξανδρείας οδηγούν με θαυμαστό τρόπο δύο Αφρικανούς στην Ορθοδοξία”

Philippines, 2012: Thousand families became Orthodox Christians

http://havefaithorthodoxy.wordpress.com

HAVE FAITH – ORTHODOXY

Philippines, 2012:

Thousand families became Orthodox Christians

In December 2011, one of our Orthodox priests in Manila called His Eminence to report that he had been in contact with three different groups and some individual leaders who had all come to the conclusion that they would like to join the Orthodox Church (Antiochian Patriarchate). The Archdiocese began communications with these groups. We learnt that the larger group, consisting of some seven thousand families, knew much about Orthodoxy and that their leaders were very proud to call themselves “orthodox” with a small o.

On Saturday, January 28, His Eminence travelled to the Philippines to visit his parishes and to meet with the new groups. On Tuesday, January 31, His Eminence and seven clergymen of the two larger groups met and discussed their teachings over three full days. At the conclusion of this meeting His Eminence welcomed them to the Antiochian Orthodox Church and promised to bring some of their clergy to Sydney for training and ordination, to be followed by a trip to the Philippines by His Eminence to train and ordain the other leaders.

The groups are the “Apostolic Catholic Church”, with seven thousand families; the “Missionary Society of St. Paul”, with two thousand families; a minister with one hundred families; a bishop with a thousand families; and a leader with a large group of social workers who work with the homeless and poor.

During his visit to the Philippines, His Eminence and three of the new ministers who are already involved as hospital chaplains visited a government hospital that serves 250 poor children. They asked that the hospital directors assign one of our clergymen as a chaplain, which the directors agreed to do. The Continue reading “Philippines, 2012: Thousand families became Orthodox Christians”

Ένας Κινέζος στο Πεκίνο κάνει το Σταυρό του Ορθόδοξα

http://orthodox-heart.blogspot.com

http://taiwanhongkongofmyheart.wordpress.com

TAIWAN & HONG KONG OF MY HEART

ORTHODOX HEART

Ένας Κινέζος στο Πεκίνο κάνει το Σταυρό του Ορθόδοξα

Ἕνας Ὀρθόδοξος Κληρικός, πού προΐσταται τῆς ἱεραποστολῆς μιᾶς γειτονικῆς μέ τήν Κίνα χώρας, μοῦ διηγήθηκε τήν παρακάτω θαυμαστή ἱστορία: Βρισκόταν στό Πεκίνο καί κάποια στιγμή βρέθηκε σ᾽ ἕνα μεγάλο κτήριο. Πῆρε τό ἀσανσέρ, γιά ν᾽ ἀνεβῆ ἐκεῖ ὅπου ἤθελε. Μέσα στήν καμπίνα ἦταν μόνο αὐτός κι ἕνας ἄλλος ἄγνωστος Κινέζος. Φυσικά ὁ κληρικός φοροῦσε τά ράσα του καί διατηροῦσε, βέβαια, καί μεγάλη κάτασπρη γενειάδα. Μόλις τό ἀσανσέρ ἄρχισε ν᾽ ἀνεβαίνη, εἶδε μέ ἔκπληξι ἀλλά καί μεγάλη συγκίνησι τόν Κινέζο νά σταυροκοπιέται ὀρθόδοξα. Σέ ἐρώτησί του, ἄν εἶναι ὀρθόδοξος, ὁ Κινέζος ἀπάντησε καταφατικά μέ μιά κίνησι τῆς κεφαλῆς κι ἔσπευσε νά ἐγκαταλείψη τό ἀσανσέρ στήν πρώτη στάσι, πρίν μποῦν κι ἄλλα ἄτομα.

Πηγή:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

ΣΤΑΥΡΟΣ, ΔΑΙΜΟΝΩΝ ΤΟ ΤΡΑΥΜΑ

Τό δικό μας Holywood (=Ἱερό Ξύλο)

ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (2108220542)

Ἀθήνα 2011

Philippines, 2007: The conversion of the leaders of two separate Protestant Christian groups to Orthodox Christian Church

http://philippinesofmyheart.wordpress.com

PHILIPPINES OF MY HEART

Philippines, 2007: The conversion of the leaders

of two separate Protestant Christian groups

to Orthodox Christian Church

In 2007 the leaders of two separate Protestant Christian groups in the Philippines contacted His Eminence Paul in Sydney (Antiochian Patriarchate), asking to join the Orthodox Church.

Many long and fruitful discussions were held between His Eminence and the two leaders, which culminated with His Eminence inviting them to Sydney for further face-to-face discussions.

They arrived in May 2007, where they stayed as guests of His Eminence for three weeks. The teachings of the groups were considered and they also learned about Orthodoxy.

At the end of the three weeks, both leaders stood and declared:

“We accept what the Orthodox Church accepts and refuse what She refuses.”

His Eminence answered them, “Welcome home,” the phrase with which Archbishop Philip (Antiochian Patriarchate) welcomed the converts.

Source:

http://ww1.antiochian.org/content/antiochian-orthodoxy-philippines

ANTIOCHIAN ORTHODOX CHRISTIAN

ARCHDIOCESE OF NORTH AMERICA

Το μακρύ ταξίδι επιστροφής του Καναδού π. Lawrence Farley από τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία

http://canadaofmyheart.wordperss.com

CANADA OF MY HEART

Το μακρύ ταξίδι επιστροφής του Καναδού π. Lawrence Farley

από τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία

Στο ταξίδι της επιστροφής μου στην Ορθοδοξία, πήρα το μακρύ δρόμο, έκανα μεγάλους κύκλους. Γεννήθηκα στα προάστια του Toronto, στην περιοχή του Ontario στον Καναδά, και παρακολουθούσα τις Κυριακές το Προτεσταντικό Κατηχητικό Σχολείο, όπως όλα τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου. Επειδή η Χριστιανική Πίστη στο σπίτι μου ήταν περισσότερο στο όνομα παρά πραγματική, όταν το Κατηχητικό Σχολείο έγινε βαρετό, σταμάτησα να πηγαίνω και σύντομα βυθίστηκα στήν αγνωστικιστική έφηβική μετριότητα. Δεν με ενδιέφεραι να πάρω απαντήσεις στις απορίες μου περι του Θεού. Περισσότερο ενδιαφερόμουν για τα κορίτσια. (Αν και αυτά ενδιαφερόντουσαν λίγο για μένα.)

Όμως γύρω στα μέσα της εφηβείας μου, σκέφτηκα ότι η ζωή πρέπει να αποτελείται από κάτι περισσότερο από ένα ανόητο χορό, και έτσι πήγα πίσω στην “Ηνωμένη Εκκλησία” ψάχνοντας για απαντήσεις. Εκεί συνάντησα μερικούς ανθρώπους της ηλικίας μου που μου σύστησαν το “Κίνημα του Ιησού” (ήταν το 1970), και στο “Κίνημα του Ιησού” γνώρισα καλήτερα τον Κύριο μας Ιησού Χριστό…

… Ένα πράγμα που έλειπε, όμως, από την “Ηνωμένη Εκκλησία”, ήταν κάποια ιστορική μνήμη. Η “Ενωμένη Εκκλησία” στην οποία γεννήθηκα και ανατράφηκα δημιουργήθηκε το 1925 και η μαμά μου δημιουργήθηκε (γεννήθηκε) το 1921, και διαισθάνθηκα ότι η Εκκλησία ενός ατόμου θα πρέπει τουλάχιστον να είναι μεγαλύτερη από ό,τι η μητέρα του ατόμου αυτού. Άρχισα να αναζητώ μία αίσθηση της ιστορίας στην εμπειρία της “Εκκλησίας” μου, μαζί με την ομορφιά στη λατρεία, και μια επιβεβαίωση της πραγματικότητας που είχα βιώσει στο “Κίνημα του Ιησού”. Η φιλελεύθερη “Ηνωμένη Εκκλησία” δεν μπορούσε να μου προμηθεύσει αυτά, έτσι άρχισα να κοιτάζω αλλού.

Ως Προτεστάντης , φυσικά, δεν αλίευα εκτός της προτεσταντικής πισίνας. Έγινα Αγγλικανός, και στη συνέχεια, Αγγλικανός ιερέας.

Είχα χάλια χρονοδιάγραμμα… Για πολύ καιρό προσπάθησα να προσποιηθώ ότι η Αγγλικανική Εκκλησία δεν ήταν απλώς ένα άλλο είδος φιλελεύθερου Προτεσταντισμού. Αλλά η πραγματικότητα είναι ένα αμείλικτο πράγμα, και τελικά είχα να ομολογήσω ότι η Αγγλικανική Εκκλησία στην οποία μπήκα ήταν σε μεγάλο βαθμό, όπως οι “Ηνωμένη Εκκλησία” από την οποία έφυγα. Έτσι, πού να πάω; Στη συνέχεια, προνοητικά, ανακάλυψα την Ορθοδοξία.

… Ο Ρωμαιοκαθολικισμός δεν ήταν ποτέ “στο τραπέζι” για μένα. Κρίμα που οι Ορθόδοξοι δεν μιλούσαν αγγλικά. Όταν σύντομα ανακάλυψα ότι μιλούσαν αγγλικά, γαντζώθηκα. Βρήκα στην Ορθοδοξία τη σύγκλιση των δύο πράγματων που είχα σε αξία πάνω από όλα στην Εκκλησία: μια εμπειρία του Αγίου Πνεύματος και της Πατερικής συνέχειας.

Μεταστροφή για μένα σημαίνει να γυρνάς Σπίτι και η επίλυση των εντάσεων μεταξύ του χαρισματικού και του ιστορικόυ. Καθώς έγινα Ορθόδοξος τα πολύτιμα πράγματα που είχα στο παρελθόν μου, βρήκαν την τελειοποίησή τους και ήμουν πλέον σε θέση να τα απολαύσω στο σωστό χώρο.

Είμαι ευγνώμων στο Θεό, τόσο για όλα τα μέρη που έχω πάει, όσο και για το πού βρίσκομαι τώρα.

Μετάφραση:

http://gkiouzelis.blogspot.com

Πηγή & αρχικό κείμενο:

http://journeytoorthodoxy.com

http://journeytoorthodoxy.com/2013/04/22/into-orthodoxy-the-long-journey-home/

JOURNEY TO ORTHODOXY

Κονγκό, 1991: Θαυμαστή μεταστροφή από τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία με εμφάνιση του Αγίου Νικολάου σε Αφρικανό όπου του είπε: “Είμαι ο Άγιος Νικόλαος. Αν θέλεις να σωθείς να ακολουθήσεις τη δική μου Εκκλησία”

http://africaofmyheart.wordpress.com

AFRICA OF MY HEART

congo foeoeooe

Κονγκό, 1991: Θαυμαστή μεταστροφή

από τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία με εμφάνιση του

Αγίου Νικολάου σε Αφρικανό όπου του είπε: “Είμαι ο Άγιος Νικόλαος.

Αν θέλεις να σωθείς να ακολουθήσεις τη δική μου Εκκλησία”

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

Βρισκόμασθε στό Κονγκό τῆς Ἀφρικῆς.

Ὁ Ἁγιορείτης ιεραπόστολος π. Δαμασκηνός Γρηγοριάτης ἀναφέρει:

«῞Ενα πρωϊνό τοῦ ᾽Ιανουαρίου 1991 εἰσῆλθε στήν αὐλή τῆς ἱεραποστολικῆς βάσεως Κολουέζι ὁ ἰθαγενής ἱερεύς π. ᾽Ιάκωβος συνοδευόμενος ἆπό τόν ὁμοεθνῆ του Τάμπουε. Μέ χαιρέτησαν ἐγκάρδια. Ὁ π. ᾽Ιάκωβος μοῦ συνέστησε τό νεαρό: “Ὁ κύριος αὐτός ζητεῖ νά γίνη Ὀρθόδοξος. Σοῦ τόν παραδίδω. Συζήτησε μαζί του ὅ,τι νομίζεις”. Ἦταν ἕνας λεπτός, σοβαρός καί σεμνός νέος ὄχι παραπάνω ἀπό τριάντα χρονῶν. Πρίν τοῦ ὑποβάλλω βροχή τίς ἐρωτήσεις, τοῦ ζήτησα νά μοῦ διηγηθῆ τήν ἱστορία του καί πῶς ἔφθασε ὥς ἐδῶ. Μοῦ διηγήθηκε λοιπόν τά ἑξῆς:

“Γεννήθηκα στό Λουμπουμπάσι τό 1963. Εἶμαι μοναχογιός εὐσεβῶν γονέων καθολικῶν. Ἀπό μικρός ἀκολουθοῦσα τήν Ἐκκλησία καί τίς ὑποδείξεις τῶν γονέων μου γιά τή Continue reading “Κονγκό, 1991: Θαυμαστή μεταστροφή από τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία με εμφάνιση του Αγίου Νικολάου σε Αφρικανό όπου του είπε: “Είμαι ο Άγιος Νικόλαος. Αν θέλεις να σωθείς να ακολουθήσεις τη δική μου Εκκλησία””

The conversion of French Photographer Frère Jean (Gérard Gascuel) to Orthodoxy

http://saintjohnofdamascus.blogspot.com

SAINT JOHN OF DAMASCUS

The conversion of French

Photographer Frère Jean (Gérard Gascuel)

to Orthodoxy

Photographer Gérard Gascuel who worked with Marcel Marceau and Salvador Dali and now is Hieromonk Gerasimos says he decided to become a monk after hearing an Athonite monk singing.

«I was 33 when the editor in chief of an influential Japanese magazine sent me to Greece to make a report about the life of Athonite monks,» Father Gerasimos was quoted as saying by the Rossijskaya Gazeta daily on Tuesday.

Going around the monasteries he came upon a monastery where there is an ancient tradition to keep skulls of deceased monks.

«I went into the crypt and then life was divided: ‘before’ and ‘after’. When I was going back I met a Greek monk and we talked about the meaning of life. His English was poor… And suddenly he started singing!» Father Gerasimos recalls.

According to him, it was then that he decided to become a monk.

«I made a decision in few seconds. Having returned to France, I delivered my report to the magazine, sold my estate and became an ordinary monk on Athos. I spent many years in the Holy Land at St. Savvas Monastery in the Continue reading “The conversion of French Photographer Frère Jean (Gérard Gascuel) to Orthodoxy”

Μεταστροφές δολοφόνων προς τη Θεία Εξομολόγηση – Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ

http://agiosioannisdamaskinos.blogspot.com

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ  ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ

Μεταστροφές δολοφόνων προς τη Θεία Εξομολόγηση

Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ

Ἀναφέρει ὁ ἀείμνηστος Ἱεροκήρυκας και Πνευματικός Ἀρχιμ. Βενέδικτος Πετράκης (+1961):

«Διά τοῦ κηρύγματος καί τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἐξομολογήσεως ακυρώθηκαν τουλάχιστον δέκα προγραμματισμένοι φόνοι!

Ἕνας ἀπ᾽ τούς παραιτηθέντες ἀπ᾽ τά φονικά σχέδιά του, μόλις βγῆκε ἀπ᾽ τήν ἐκκλησία μετά τήν ἐξομολόγησι, ἄρχισε νά λέη σέ αὐτούς πού ἦταν στήν πλατεία: “Τρέξτε ὅλοι στόν Πνευματικό νά σᾶς κάνη ἀνθρώπους!”. Ὁ ἴδιος ὄχι μόνο παρετήθηκε ἀπ᾽ τό φόνο καί συγχώρησε τόν ἐχθρό του, ἀλλά κατώρθωσε καί τόν ἔφερε στήν ἐξομολόγησι.

Σ᾽ ἕνα ἄλλο χωριό μία γερόντισσα, τῆς ὁποίας εἶχαν φονεύση τόν μοναχογιό της, ἀμέσως μόλις μετά τήν ἐξομολόγησι βγῆκε ἀπ᾽ τήν ἐκκλησία, ἔσπευσε στό μαγαζί, πλησίασε τόν φονιά τοῦ παιδιοῦ της καί τόν συγχώρησε. Τόν προέτρεψε μάλιστα νά ἐξομολογηθῆ καί ἐκεῖνος! Ὁ φονεύς βαθύτατα συγκινημένος προσῆλθε μετά δακρύων στό Μυστήριο τῆς Ἱ. Ἐξομολογήσεως!

Σ᾽ ἕνα ἄλλο χωριό τῆς ἴδιας περιοχῆς μετανόησαν καί ἐξομολογήθηκαν καί μερικοί, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἔρθει μέ τήν ἐντολή καί τήν ἀπόφασι νά μέ ἐκτελέσουν…».

Πηγή:

http://orthodoxa-biblia.blogspot.com

ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΒΙΒΛΙΑ

Fr. David, New York, USA: From Protestant to Orthodox

http://newyorkofmyheart.wordpress.com

NEW YORK OF MY HEART

Fr. David, New York, USA:

From Protestant to Orthodox

Source:

http://fromprotestanttoorthodox.blogspot.com

FROM PROTESTANT TO ORTHODOX

This will be the only post on this blog, and it’s for the sole purpose of sharing my testimony of how I converted from Evangelical Protestantism to the Eastern Orthodox Church. After the text of the testimony, there are two appendices: the first is a breakdown of the earliest bishops in the Christian Church and their beliefs, and the second is a brief defense addressing from Scripture certain issues Evangelicals have with Orthodoxy. Enjoy.

”If any man be in Christ, he is a new creature. The old things have passed away; behold, all things have become new.” II Cor. 5:17

BEGINNINGS

When I talk with people “who knew me when”—during my first twenty years of life as an Evangelical Protestant—I usually am met with a variety of reactions when I tell them that, in the middle of my time at one of the nation’s foremost charismatic universities, I decided to convert to the Eastern Orthodox Church. Some are offended, as though I were rejecting everything I’d been taught to believe as a good Protestant; others react with genuine, open curiosity, since the Orthodox Church is still relatively unknown to many Americans; still others react with dismay, convinced that I’ve traded in biblical, relationship-based Christianity for the rules and regulations of the Pharisees, the exotic “smells and bells” of Orthodoxy’s “foreignness,” and the off-base traditions of men that only serve to take a soul away from a true, unadulterated relationship with Jesus Christ. It is my hope that this essay will help to shed light on the issues that were central to my conversion, as well as provide insight both to those who are thinking about converting to Orthodoxy and to those who have a loved one on the way into (or already in) the Orthodox Church and are concerned for their spiritual well-being. The Orthodox Church has been, for me, the ultimate revelation of what it means to be “in Christ”; my upbringing in Evangelical Protestantism has not only helped me appreciate this now, but was very much preparing me for this all along [1].

My childhood was one of sharp contrasts between my mother’s and father’s homes—they divorced when I was an infant—for while my mother (with whom I spent most of my time growing up) was devoutly religious and marked the Continue reading “Fr. David, New York, USA: From Protestant to Orthodox”

I knew right then, in that second… – Trudy Ellmore, USA

http://usaofmyheart.wordpress.com

USA OF MY HEART

I knew right then, in that second…

by Trudy Ellmore, USA

Source:

http://journeytoorthodoxy.com

I Knew Right Then, In That Second…

JOURNEY TO ORTHODOXY

My family of origin is Roman Catholic, the faith I practiced until I was 18. My love of God was deep and personal. There was never a time in my life when God was not present, even in my earliest memories. Yet, when someone witnessed to me and asked,

“Have you accepted Jesus Christ as your Lord and Savior? If you haven’t, you’re going to hell”

my reaction was one of panic. I turned away from my childhood church to a non-denominational fundamentalist church to allay my fear of damnation. There I met my first husband. After our marriage, we became involved in a Southern Baptist church where we both were baptized by immersion.

Following my husband’s death after 26 months of marriage, my infant son and I returned to my hometown. Thinking all Baptist churches were alike, I joined an American Baptist church, where I met my current husband, who was attending Seminary with the intention of pastoring in the Baptist denomination. We served the church for 5 years until he transitioned to higher education fundraising.

For the next 20 years, it was in the American Baptist denomination where my faith and love of God was nurtured and grew deeper and deeper, where I taught children and adult Sunday school classes, counseled children for Continue reading “I knew right then, in that second… – Trudy Ellmore, USA”

Η θαυμαστή μεταστροφή ενός βασιλιά και ολόκληριου του λαού του μέσω των Αγίων Πάυλου του Επισκόπου & Ιωάννου του Πρεσβυτέρου στην Ασία (+5ος αιώνας)

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

Η θαυμαστή μεταστροφή ενός βασιλιά

& ολόκληριου του λαού του μέσω των Αγίων Πάυλου του Επισκόπου

& Ιωάννου του Πρεσβυτέρου στην Ασία (+5ος αιώνας)

Ἅγιοι Παῦλος ὁ Ἐπίσκοπος καί Ἰωάννης ὁ Πρεσβύτερος, ὅσιοι στην Μ. Ἀσία, Συρία, Λίβανο και Μεσσοποταμία (30 Ιουλίου, +5ος αἰ.) [Πηγή: Οἱ Ὅσιοι Παῦλος ὁ Ἐπίσκοπος καί Ἰωάννης ὁ Πρεσβύτερος, Ἁγνωστα Συναξάρια 3, ἐκδ. Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη, Θεσ/νίκη 2016]

«Τούς Ἁγίους Παύλο τόν Ἐπίσκοπο καί Ἰωάννη τον Πρεσβύτερο (30 Ἰλ, +5ος αἰ.) τούς ἔδεσε μέ μεγάλη σιγουριά καί τούς ἔβγαλε ἔξω ἀπ᾽τό στρατόπεδό τους, σ᾽ ἕνα τόπο μέ πολλούς φοίνικες, ἀπ᾽ τούς ὁποίους τρέφονταν οἱ ντόπιοι Ἄραβες. Ὑπῆρχε στό μέσο τῶν φοινικῶν ἕνα πολύ ὑψηλό καί ὡραῖο δένδρο, κάτω ἀπ᾽ τό ὁποῖο ἔβαλαν τούς Ἅγίους μέ τήν πρόθεσι νά τούς σφάξουν. Τότε ὁ μακάριος Ἰωάννης προσεφώνησε τόν ἄρχοντα τους λέγοντας:

—Πλησίασε ἐδῶ, γιά νά σοῦ μιλήσω. Καί κάθώς πλησίασε, τοῦ λέει: Τί εἶναι γιά σᾶς τοῦτο τό δένδρο;

Καί τοῦ ἀπαντᾶ:

—Εἶναι θεός ὅλου αὐτοῦ τοῦ στρατῶνα.

Τοῦ λέει ὁ μακάριος Ἰωάννης:

—Ἄν συμφωνῆς, λοιπόν, σύναξε ἐδῶ τούς φίλους σου καί ἐπικαλεσθῆτε τό θεό σας, καί ἐμεῖς νά ἐπικαλεσθοῦμε τό δικό μας Θεό, καί ὅποιος θεός νικήσει, αὐτός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός καί αὐτόν πρέπει νά ἀκολουθήσετε.

Καί τοῦ ἀποκρίνεται ὁ βασιλιάς:

—Πολύ σοφή ἡ κρίσι σου.

Τότε ὁ μακάριος Ἰωάννης ἔκτεινε τά χέρια του καί ἔκαμε τούτη τήν προσευχή:

—Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ καρπός πού περιέχει τό θεῖο ἔλεος καί τή ζωή, πού μέ τή θέλησί σου τρέφεις τίς κέδρους τοῦ Λιβάνου, δέξου τούτη τήν παράκλησι καί ἐξαπόστειλε τήν ὀργή σου σέ τοῦτο τό δένδρο καί ξερίζωσέ το ἐξ ὁλοκλήρου, γιά νά μή γίνη αἴτιο εἰδωλολατρικῆς πλάνης σέ πολλούς ἀνθρώπους.
Καί ἀμέσως ἔπνευσε βίαιος ἄνεμος καί ἀπέσπασε ἐκεῖνο τόν φοίνικα μαζί μέ τίς ρίζες του καί τόν κατέκαυσε σάν νά ᾽πεσε φωτιά. Τότε ὅλοι οἱ παρευρεθέντες, καθώς εἶδαν τό θαῦμα πού ἔγινε, φώναξαν δυνατά:

—Πράγματι, ὁ θεός πού ἔκανε αὐτό τό θαῦμα, αὐτός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός.
Καί λέει ὁ μακάριος Ἰωάννης στό βασιλιά:

—Πιστεύεις τώρα, ἤ κατακαίονται καί οἱ ὑπόλοιποι φοίνικες καί στερεῖσθε τῆς ζωῆς πού σᾶς παρέχουν;

Εἶπε ὁ βασιλιάς:

—Πιστεύω ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ἀληθινός Θεός καί ὅτι αὐτός σᾶς ἀπέστειλε, γιά νά μᾶς ἐλευθερώσετε ἀπ᾽ τήν πλάνη τοῦ σκοτασμοῦ

Ἀμέσως τότε σηκώθηκαν οἱ Ἅγιοι καί ἔκτισαν μία κολυμβήθρα καί τήν ἁγίασαν, καί βάπτισαν ἐκεῖ τό βασιλιά καί τούς ἀξιωματούχους του καί ὅλο τό λαό του».

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

Arrowhead Springs To Antioch – Odyssey To Orthodoxy ╰⊰¸¸.•¨* Fr. Peter Gillquist & Fr. Gordon Thomas Walker, USA

http://multilingual-christianity-orthodoxy.blogspot.com

MULTILINGUAL CHRISTIANITY – ORTHODOXY

Arrowhead Springs To Antioch

***

Odyssey To Orthodoxy

by

Fr. Peter Gillquist

& Fr. Gordon Thomas Walker,

USA

Source:

http://journeytoorthodoxy.com

Arrowhead Springs To Antioch

JOURNEY TO ORTHODOXY

By the summer of 1966, our bubble was starting to burst. As staff members of Campus Crusade for Christ (headquartered at Arrowhead Springs in California) and men in key roles of leadership, we were intent on bringing America’s college students to faith in Christ. And we were further committed to Christ’s Great Commission: bringing the Gospel to the whole world. But that summer, we realized we would have to change our strategy. For we had become convinced from the Scriptures that the Church was the means to fulfilling that Great Commission.

The question was, of course, what is the Church?

By 1968, our National Field Coordinator — Jon Braun, Canadian Director — Ken Berven, African Director — Gordon Walker, Asian Director — Ray Nethery, Regional Directors — Richard Ballew and Peter Gillquist — and a host of others — resigned from Campus Crusade to pursue evangelism through the Church.

We did not want to build and maintain another new organization, at least not right away. Most of us struck out on our own, building house-churches in different parts of the country fashioned after what we saw as the New Testament model. We kept in touch with each other and exchanged ideas and encouragement from our successes and failures. Many of us had taken outside jobs to support ourselves and our families.

By 1973 all of us were expressing a desire to labor more closely together again. Working on our own was frustrating, and we sensed a need for mutual support and accountability. Consequently we decided to meet together in Dallas, Texas in July, 1973. Out of that meeting of about 70 people came a Continue reading “Arrowhead Springs To Antioch – Odyssey To Orthodoxy ╰⊰¸¸.•¨* Fr. Peter Gillquist & Fr. Gordon Thomas Walker, USA”

Ο Μοναχός Αλέξιος από την Αλβανία διηγείται την μεταστροφή του από τον Ρωμαιοκαθολικισμό στην Ορθοδοξία

http://faithbookorthodoxy.wordpress.com

FAITHBOOK – ORTHODOXY

Ο Μοναχός Αλέξιος από την Αλβανία

διηγείται την μεταστροφή του από τον Ρωμαιοκαθολικισμό

στην Ορθοδοξία

Πηγή:

http://orthodoxi-martiria.blogspot.com

http://orthodoxi-martiria.blogspot.com/2018/12/blog-post_9.html

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ

Συναντήσαμε στους πρόποδες του Ταΰγετου τον μοναχό Αλέξιο με καταγωγή από το Βορρά της Αλβανίας. Μας υποδέχτηκε στο ησυχαστήριο στο οποίο μονάζει με τρεις ακόμη αδελφούς. Ο κήπος με τα φροντισμένα άνθη και φυτά, η αρμονία ανάμεσα στα έργα των ανθρώπων και τη φύση του Θεού, μας καθησύχασε πως εδώ οι άνθρωποι σέβονταν την κτίση και τον Κτίστη. Ο γέροντας του ησυχαστηρίου με πνεύμα ελευθερίας και μοιράσματος επέτρεψε τη συνέντευξη που με αρχοντική σεμνότητα μας παραχώρησε ο πατήρ Αλέξιος:

«Αδελφή μου, τ’ όνομά μου ήταν Αλέξανδρος κι έμενα στη Βόρεια Αλβανία μέχρι τα δεκαοχτώ. Η οικογένειά μου ήταν Ρωμαιοκαθολική, ενώ πολλοί συντοπίτες ήταν άθεοι. Βιώναμε τα πέτρινα χρόνια του καθεστώτος του Χότζα. Τότε επικρατούσε η προπαγάνδα ότι η Ελλάδα ήταν εχθρική, αλλά όλα αυτά άλλαξαν μέσα μου με τα γεγονότα που θ’ ακολουθούσαν: Πήρα μετάθεση στα τέλη της στρατιωτικής μου θητείας στους Αγ. Σαράντα. Μια μέρα πήγα μ’ έναν φίλο μου σ’ ένα εγκαταλειμμένο μοναστήρι του Αγ. Νικολάου, όπου τελούνταν η πρώτη θεία λειτουργία μετά από χρόνια. Αντικρύσαμε τις τοιχογραφίες με τα πρόσωπα των αγίων μουντζουρωμένα, ή ασβεστωμένα, με καρφιά στα πρόσωπά τους, ενώ στρατιώτες φεύγοντας λέρωναν τον τοίχο σκαλίζοντας τα ονόματά τους…! Με κατέκλυσε η μνήμη του σχολείου όταν μαθητής γυμνασίου διαβάζαμε στ’ αρχαία για τον Όμηρο και έλαμψε στο νου μου η φράση “H μακαρία Μεσσηνία”… Ήξερα για τους θαρραλέους Σπαρτιάτες, την εύφορη γη. Έτσι πήρα το πρώτο ερέθισμα να γνωρίσω την Ελλάδα.

Πήρα την ευχή των δικών μου και ξεκίνησα το ταξίδι καταλήγοντας από το Βορρά της Αλβανίας στο Νότο της Ελλάδος. Πρώτη μου εργασία, να καίω κλάρες ελιών σε κτήμα στα ριζά του Ταΰγετου. Ήταν Γενάρης του 1992, γύρω χιονισμένα και μπροστά ο Μεσσηνιακός κόλπος. Συνάντησα μετά μια συντροφιά ανθρώπων καλλιεργημένων που με προσέλαβαν για λίγες μέρες. Όταν τελείωσε η δουλειά πληρώθηκα, μα ο υπεύθυνος δήλωσε ότι δεν είχε επιπλέον χρήματα, αν όμως ήθελα, θα μου μάθαινε ελληνικά και πώς να γίνω άνθρωπος: “Να θρώσκετε προς τα άνω”. Αυτό με σημάδεψε. Τηλεφώνησα στους γονείς μου και μου έδωσαν την ευχή τους.

Εργαζόμουν και συγχρόνως κοντά τους μάθαινα ελληνικά και γερμανικά. Μυήθηκα στην Ορθοδοξία με ελευθερία που τη διοχέτευα στην καρδιά μου. Η συντροφιά αυτή αποτελούνταν από Θεολόγους και αρχαιολόγους. Πέρασαν χρόνια, ζυμώθηκαν τα πράγματα με συζητήσεις. Μάθαινα. Διδάχτηκα βυζαντινή μουσική.

Κάποτε αποφάσισαν να προσκυνήσουν στο Άγ. Όρος. Παρακάλεσα να πάω μαζί τους. Ήταν μεγάλη εβδομάδα. Η ομορφιά μού αποκαλύφθηκε όταν πήρα το καράβι για τη Δάφνη: οι λευκοί γλάροι, ο γαλάζιος ουρανός, το μπλε της θάλασσας μου θύμισε το στίχο του Ελύτη για το μπλε που ξόδεψε ο Θεός ώστε να μην τον βλέπουμε. Αισθάνθηκα την ομορφιά των κυπαρισσιών, τα χρώματα, τις ευωδιές. Όπως ανεβαίναμε φανταζόμουν πως τις νύχτες έβγαινε από την εικόνα το Άξιον εστί η Παναγία και πήγαινε να φροντίσει τους αδύναμους και μετά ξανάμπαινε στην εικόνα.

Μείναμε σ’ ένα Σιμωνοπετρίτικο κελί. Ήταν Μεγ. Πέμπτη. Εγώ θαύμαζα από το παράθυρο μια κερασιά, κι έβλεπα τους μοναχούς να πηγαινοέρχονται. Τότε ο γέροντας με πλησίασε και μου είπε ότι έφτασε η κατάλληλη ώρα να βαπτισθώ αν η ψυχή μου το ήθελε. Σαν τώρα θυμάμαι έφυγα από το κελί και κρυφά έκλαψα. Ήθελα να είχα κοντά τους γονείς μου, αλλά οι γονείς μου ήταν τα γεροντάκια του κελιού και οι φίλοι που με είχαν φέρει. Σε μια ώρα όλα ήταν έτοιμα. Έφεραν μια μεγάλη κολυμβήθρα από διπλανή μονή γιατί ήμουν 1.90.

Ωστόσο ενώ η κολυμβήθρα ήταν μικρή, ένιωθα σα να έμπαινα στον Ιορδάνη. Όλοι είχαμε αγωνία πως θα λουζόμουν από το δάχτυλο του ποδιού μέχρι την κεφαλή στο αγιασμένο νερό. Ο γέροντας με βύθισε με δύναμη καιέγινα σαν έμβρυο. Συγκίνηση ευλογημένη όταν αναδύθηκα την τρίτη φορά και είδα τα πρόσωπα των μοναχών φωτισμένα σαν αστέρια στον ουρανό.
Στην επιστροφή ο πρεσβύτερος της συντροφιάς μού λέει: “παιδί μου καλό ήταν θέλημα Θεού που ήρθε η βάπτισή σου τώρα. Εμείς θέλουμε να μονάσουμε σ’ ένα ησυχαστήριο”.

Η ευλογία του Αγ. Όρους και το βάπτισμα, μου δημιούργησαν την επιθυμία να ανιχνεύσω το κίνητρο και τα ερεθίσματα και να πω: “Ναι θα έρθω κι εγώ μαζί σας στον μοναχισμό”.

Θέλω, αδελφή μου, να πάω πίσω όταν πρωτοήρθα στην Ελλάδα και δούλευα καίγοντας τις κλάρες από τις ελιές, στους πρόποδες του Ταϋγέτου. Μ’ ένα τρόπο μοναδικό και θαυματουργικό, ενώ ψάχναμε σε όλα τα μέρη για έναν τόπο ησυχαστικό, όχι με την έννοια μακριά από τον κόσμο, αλλά κάπως απόμερα, έτσι ώστε κάπως να ησυχάζει η ψυχή και να μπορούμε να εργαζόμαστε τη φύση, μας είπε ένα ζευγάρι, “αν θέλετε ένα κτήμα που είναι έξω από το χωριό και βλέπει τον Ταΰγετο, το πουλάνε”. Ήταν το κτήμα του ανθρώπου, που είχε κοιμηθεί πια, στον οποίο είχα πάει για πρώτη φορά να δουλέψω και μάλιστα σε αυτό το κτήμα που αναφέρθηκα πριν. Βέβαια ο τόπος ήταν όλος πέτρες, βράχια κλπ. Λέω, εδώ σε αυτό τον τόπο, ας είναι όπως είναι, μετά από αυτό το θαύμα, θα καλλιεργήσω αυτή τη γη και ταυτόχρονα την ψυχή μου. Μετέφερα λοιπόν στους υπόλοιπους αδελφούς αυτή την εμπειρία. Την επόμενη μέρα ανεβαίνουμε στο κτήμα και η ομορφιά της φύσης και της θέας του Ταϋγέτου έκανε και τον γέροντα να δακρύσει. Είπε λοιπόν ότι αν συμφωνούμε όλοι -πάντα μας καλλιεργούσε μέσα μας την ελευθερία, ακόμα και στην υπακοή που γινόταν από σεβασμό και όχι από φόβο- θα πάρουμε αυτό το κτήμα.

Με τα λουλούδια του βουνού, διακόνησα στην ανθοδετική τέχνη, έμαθα να δημιουργώ συνθέσεις με ελάχιστα πράγματα, και απ’ αυτό καλλιεργήθηκε στο νου μου να μην είναι τίποτα βιομηχανοποιημένο, αλλά όλα χειροποίητα. Αν έρθει μια γιαγιά στο μοναστήρι κι έχω φτιάξει ένα σταυρουδάκι από τα αποξηραμένα και της το προσφέρω, η γιαγιά θα αισθανθεί τόσο ευλογημένη, τόση χαρά, που μου το ανταποδίδει με το χαμόγελό της.

Η προετοιμασία της κουράς μου ήταν ένα συγκλονιστικό γεγονός. Όταν ο γέροντας μου είπε ότι είναι η κατάλληλη ώρα να το ανακοινώσω στους γονείς μου που ήταν εκεί, της μητέρας μου μπορώ να πω ράγισε λίγο η καρδιά της. Γιατί ήμουν το μικρότερο παιδί και φανταζόταν και για μένα τις χαρές ενός γάμου. Ωστόσο, δεν δείλιασα και δεν άρχισα να εξηγώ και να προσπαθώ να την πείσω. Της είπα “μητέρα μου, δεν χαλαλίζεις ένα παιδί; Έχεις επτά παιδιά, έχεις τόσα εγγόνια… Δε χαλαλίζεις λοιπόν ένα παιδί να υπηρετήσει τον Χριστό και να υπηρετήσει κι εσάς, με τις προσευχές και την ευλογημένη καλογερική ζωή;”. Με αγκάλιασε δακρυσμένη και μου είπε “παιδί μου ξέρω ότι βρίσκεσαι σε καλά χέρια. Ό,τι η ψυχή σου επιθυμεί”. Παραπέρα ήταν ο πατέρας. Η μητέρα μου μου είπε να μην πω πολλά κι ότι θα μεσιτέψει η ίδια στον πατέρα. Όπως η Παναγία μεσίτευσε, έτσι κι εκείνη. Με αγκάλιασαν κι από κει ξεκίνησε ένας πνευματικός αγώνας σε προσωπικό επίπεδο, με πολλή ευτυχία. Γιατί δεν είναι λίγο να σου δώσουν την ευχή οι γονείς»

Ο μοναχός Αλέξιος μας άνοιξε την καρδιά του και αναφέρθηκε στην ημέρα της κουράς του, οπόταν του δώθηκε το όνομα του αγίου Αλεξίου, σ’ ένα ησυχαστήριο στη Βοιωτία. Αλβανός στη καταγωγή, ξένος όπως ο Χριστός, αλλά όχι μόνος, κλήθηκε μετά την τελετή της κουράς από τον τότε τοπικό μητροπολίτη να τραγουδήσει στα αλβανικά ένα τραγούδι του τόπου του, που πολλοί αρβανίτες της περιοχής άκουσαν κι ευφράνθηκαν.

Αναρωτιέται κανείς αν αυτό ήταν το “Ευτυχισμένο τέλος” μιας απόφασης να αφήσει κάποιος τα εγκόσμια;

Στο ερώτημά μας πώς περνά η ζωή, όταν καλείται ο μοναχός να ζήσει πρακτικά το βάρος της καθημερινότητας, τα βάσανα, τις ακυρώσεις, ο πατήρ Αλέξιος θα απαντήσει από την εμπειρία του:

«Με έμαθε ο γέροντας, να ζω στο νυν. Το νυν της θείας λειτουργίας, σε κάθε στιγμή της ζωής. Στο νυν της προσφοράς σ’ ένα συνάνθρωπο, με ένα λουλούδι, με την προσφορά ενός καφέ που τον κάνεις με αγάπη και όχι βαριεστημένα… Αυτό το νυν είναι πολύ σημαντικό και όλοι οι χριστιανοί πρέπει να το ζούμε και να το σκορπίζουμε στην οικουμένη.»

Κατά τη διάρκεια της γνωριμίας μας με τη συνοδεία του ησυχαστηρίου ήρθε στη μνήμη ο στάρετς Ζωσιμάς που συμβουλεύει τους μοναχούς του, στο έργο “αδελφοί Καραμαζώφ”, πριν πεθάνει
«…Ν’ αγαπάτε τον κοσμάκη του Θεού. Δεν είμαστε αγιότεροι εμείς απ’ αυτούς που ζουν μέσα στον κοσμάκη επειδή ήρθαμε εδώ πέρα και κλειστήκαμε σε τούτους τους τοίχους…»

Καταστάλαξε μέσα μας η ίδια αίσθηση ότι ο μοναχός Αλέξιος και οι αδελφοί του που προσεύχονται στους πρόποδες του Ταΰγετου, σαν ήρωες ενός βιβλίου της ζωής δεν νιώθουν αγιότεροι από άλλους στον κόσμο, αλλά κάνουν τον κόσμο δικό τους και τον αγαπούν με τον τρόπο που προτείνει ο Στάρετς Ζωσιμάς, ο Άγ. Πορφύριος κι ο Θεός.

Σοφία Χατζή
δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα
ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ