Η μεταστροφή ενός ετοιμοθάνατου από την μνησικακία στην συγχώρεση του αδελφού του

http://textsorthodoxy.wordpress.com

TEXTS – ORTHODOXY

Η μεταστροφή ενός ετοιμοθάνατου

από την μνησικακία στην συγχώρεση του αδελφού του

Ἀναφέρει ὁ π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος:

«Ἐνθυμοῦμαι, ὅταν ὡς ἐφημέριος ἐπισκεπτόμουν τό νοσοκομεῖο τοῦ Μεταξᾶ, εἶχα γνωρίσει κάποιον βαρειά ἀσθενῆ, ὁ ὁποῖος, ἄν καί πέθαινε, δέν ἤθελε μέ τίποτα νά συγχωρέση τόν ἀδελφό του. Βέβαια, ὁ ἀδελφός του εὐθυνόταν γιά τά δεινά πού τόν εἶχαν βρεῖ στή ζωή του· τόν εἶχε ἀδικήσει καί κυριολεκτικῶς καταστρέψει!

Οἱ ὑπόλοιποι συγγενεῖς καί ἡ γυναῖκα τοῦ ἀσθενοῦς λύγισαν ὡς ἄνθρωποι μπροστά στήν ἐπιθυμία τοῦ ἄλλου ἀδελφοῦ νά συγχωρεθῆ μέ τόν ἑτοιμοθάνατο, ἐκεῖνος ὅμως ἀρνιόταν πεισματικά, λέγοντας: “Ὄχι, δέν τόν συγχωρῶ!”.

Ἀκόμα κι ὅταν κάποιος τόλμησε νά τοῦ πῆ “ἔτσι πού λές, θά πᾶς στήν κόλασι”, ἐκεῖνος ἀπάντησε: “Χίλιες φορές στήν κόλασι, παρά νά συγχωρέσω τόν ἀδελφό μου!”.
Τελικά, κάποιος ἀπ᾽ τούς συγγενεῖς ἦλθε σέ μένα ὡς ἐφημέριο, καί μέ παρακάλεσε νά τοῦ μιλήσω κι ἄν μπορέσω νά ἀπαλλάξω τήν ψυχή του ἀπό αὐτό τό βάρος. Κι ἔτσι, μέ ἐμπιστοσύνη στή Χάρι τῆς Ἱερωσύνης καί μέ τήν ἐπιθυμία νά σωθῆ μία ψυχή, προσπάθησα σιγά-σιγά νά τόν πείσω ὅτι τώρα πού πεθαίνει καί ἡ ψυχή του θά πάη στόν οὐρανό, δέν ἔχει νόημα νά κρατάη κακία γιά ὅ,τι συνέβη πρίν ἀπό πολλά χρόνια. Γιατί ὁ Θεός δέν θά τόν ρωτήση γιατί ἀδικήθηκε, ἀλλά γιατί δέν συγχώρεσε. Καί τότε τί θά Τοῦ ἀπαντήση;

Καί τό θαῦμα ἔγινε! Φαίνεται, ὁ Θεός κάτι καλό ἔβλεπε στήν ψυχή του καί δέν τόν ἄφησε νά φύγη μέ αὐτό τό βάρος. Φώναξε τόν ἀδελφό του, ὁ ὁποῖος περίμενε στό διάδρομο τοῦ νοσοκομείου, κι ἐκεῖνος ἔτρεξε κι ἔπεσε στά πόδια του γονατιστός, τόν ἀγκάλιασε καί κλαίγοντας μέ ἀναφιλητά ζητοῦσε νά τόν συγχωρέση. Καί ὕστερα ἀπό 40 χρόνια, ὁ πρώην ἀδιάλλακτος λύγισε, τόν ἀγκάλιασε καί δάκρυα ἄρχισαν νά τρέχουν ἀπ᾽ τά μάτια του! Μόλις ἄρχισε νά κλαίη, τό πρόσωπό του ἄλλαξε! Ἔγινε φωτεινό…, ἄσπρισε…, ἄλλαξε ὁλόκληρος! Ἐνῶ, μέχρι ἐκείνη τή στιγμή, ὅπως ἔλεγαν οἱ δικοί του, ἦταν σκοτεινό ἀπ᾽ τήν σκληρότητα καί τή μνησικακία.
Μπροστά σ᾽ αὐτή τήν αἴσια ἔκβασι, θεώρησα ὅτι πλέον δέν μένει τίποτε ἄλλο παρά νά λάβη στήν ψυχή του τό ἐφόδιο τῆς αἰωνίου ζωῆς, τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Κυρίου. Κι ἔτσι, ἔφερα τά ἄχραντα Μυστήρια καί τόν κοινώνησα. Τήν ἑπομένη, ἤσυχος καί εἰρηνικός, ἀνεπαύθη ἐν Κυρίῳ».

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s