Η θαυμαστή μεταστροφή της Ελένης από την Σρι Λάνκα, από το Βουδισμό στην Ορθοδοξία

http://xristosorthodoxia.blogspot.com

ΧΡΙΣΤΟΣ – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Η θαυμαστή μεταστροφή της Ελένης από την Σρι Λάνκα,

από το Βουδισμό στην Ορθοδοξία

Στήν Ι. Μονή Αγίας Μαρίνης και Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στην Κωμόπολι Ξυλοτύμπου της Ιεράς Μητροπόλεως Κιτίου στην Κύπρο γνώρισα και την Ελένη πού κατάγεται από την Σρί Λάνκα, δηλαδή την Κεϋλάνη.

H Ελένη, Βουδίστρια στο θρήσκευμα, πήγε στην Κύπρο για να γηροκομήσει μία γιαγιά, και ήσπάσθη τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό διότι βίωσε το έξης υπερφυσικό και θαυμαστό γεγονός:

Την Μεγάλη Πέμπτη συνόδευσε την γιαγιά στην Ακολουθία των Παθών, όπου εκεί είδε να επαναλαμβάνεται εμπρός της ή Σταύρωση του Κυρίου. Δηλαδή είδε ζωντανά όσα διαδραματίσθηκαν πάνω στον Γολγοθά την ώρα πού σταύρωσαν οι Εβραίοι τον Κύριο.

H Ελένη δεν γνώριζε τίποτε από τον Χριστιανισμό και όταν είδε αυτό το θέαμα, λυπήθηκε αφ’ ενός και απορούσε αφ’ έτερου γιατί εκείνοι οι κακοί άνθρωποι κτυπούσαν, χλεύαζαν και τελικά σταύρωσαν Αυτόν τον Άνθρωπο. Έμεινε άφωνη και δάκρυα πόνου κύλισαν από τα μάτια της. Λίγο αργότερα, όταν επέστρεψαν στο σπίτι, συγκλονισμένη από το θέαμα, μίλησε, και ρώτησε την γιαγιά να της εξήγηση για όλα εκείνα πού είδε αυτή ζωντανά.

H γιαγιά βέβαια της είπε τα πρέποντα και ως εκ τούτου ή Ελένη –πού το όνομα της ήταν άλλο– αφού είδε τον Ίδιο τον Χριστό εμπρός της και μάλιστα την στιγμή πού τον σταύρωναν απαρνήθηκε τον Βουδισμό. Τηλεφώνησε στην μητέρα της και εκείνη της είπε ότι αν γίνει Χριστιανή δεν θα την δεχθούν ποτέ στο πατρικό της σπίτι. Φυσικά η απειλή της μητέρας της δεν φόβισε την Ελένη και τοιουτοτρόπως βαπτίσθηκε και ζει Χριστιανικά στην Κύπρο, μακριά από την μητέρα της και την πατρίδα της.

Από το βιβλίο: Κ. Τριανταφύλλου, Ετών Πεντήκοντα – Αιτών 50 Ψαλμό, εκδ. Μικρά Ζύμη, Θέρμον Αιτωλία

Advertisements

Μοναχός Νικόλαος: Ο Ιάπωνας άστεγος της Νέας Υόρκης που έγινε Ορθόδοξος Μοναχός στην Ιαπωνία

http://textsorthodoxy.wordpress.com

TEXTS – ORTHODOXY

Μοναχός Νικόλαος:

Ο Ιάπωνας άστεγος της Νέας Υόρκης που έγινε

Ορθόδοξος Μοναχός στην Ιαπωνία

Θα ήθελα να δώσω ένα μικρό παράδειγμα ποιμαντικής δραστηριότητας. Εμείς έχουμε ένα μικρό μετόχι στην Νέα Υόρκη. Βρίσκεται σε μία πολύ φτωχή συνοικία της πόλης όπου ζουν κυρίως ισπανόφωνοι και μαύροι: Παντού ναρκωτικά, αλκοόλ, άστεγοι. Πίστευω πως πάνω από τους μισούς κατοίκους της περιοχής ζουν από τα επιδόματα του κράτους.

Για τους εφήβους της περιοχής το να γεννήσεις ένα παιδί στα 14-15 σου χρόνια είναι λόγος να υπερηφανεύεσαι. Όχι να το φροντίζεις, απλώς να το γεννήσεις. Γι᾽ αυτό πολλοί λίγοι ατενίζουν το μέλλον με κάποια προοπτική. Σε κάθε δεύτερη γωνία θα βρεις μία Ρωμαιοκαθολική ή Προτεσταντική εκκλησία, μία συναγωγη, αλλά όλες είναι άδειες.

Μπροστά από το οίκημά μας βρίσκεται ένα βαθούλωμα, το οποίο εμείς ονομάζουμε “πηγάδι”. Χρησιμεύει για να κατέβεις σ’ένα υπόγειο μέρος. Μία φορά, μέσα Φεβρουαρίου ήταν, έριχνε χιονόνερο και έκανε κρύο. Ξαφνικά ανάμεσα στους κάδους των σκουπιδιών, που επίσης βρίσκονται σε αυτό το βαθούλωμα, άκουσα ένα θόρυβο. Σκέφτηκα πως κάποιος ζητιάνος ψάχνει μέσα στους κάδους άδεια μπουκάλια και όπως συνήθως γίνονταν, θα πέταγε τα σκουπίδια έξω από την πόρτα μας. Αυτό δεν ήθελα να το επιτρέψω.

Ανοίγοντας την πόρτα είδα έναν άνθρωπο με ασιατικά χαρακτηριστικά…

-Τι κάνεις;

-Συγχωρέστε με. Ψάχνω κάτι να φάω.

-Γιατί ψάχνεις τα σκουπίδια; Έλα μέσα

-Όχι. Δεν μπορώ, είμαι βρώμικος και μυρίζω.

-Έλα, έλα μέσα, του λέω εγώ

Κατά την διάρκεια του σύντομου διαλόγου μας του εξήγησα πως έχουμε ένα δωμάτιο όπου μπορει να κάνει μπάνιο, να αλλάξει τα ρούχα του και να φάει κάτι.

Ο άνθρωπος φοβήθηκε:

-Τι θέλεις από μένα;

Του λέω:

-Δεν θέλω να πετάς τα σκουπίδια στο κατώφλι μου. Αυτό μόνο, τίποτα περισσότερο.

Αφού έφαγε, κάθησα κοντά του και αρχίσαμε να συζητάμε. Φαινόνταν ένας άνθρωπος έξυπνος. Τον ρώτησα

-Πού μένεις;

-Πουθενά

-Δηλαδή δεν έχεις που;

-Να, κάθε βράδυ καθάριζα ένα γιαπωνέζικο εστιατόριο και μου επέτρεπαν να κοιμάμαι στο υπόγειο.

-Πώς έφτασες χωρίς στέγη;

Μου διηγήθηκε πως ήταν μηχανικός και πως ήλθε από την Ιαπωνία. Στην αρχή τα πράγματα πήγαν καλά, αλλά έπειτα έμπλεξε με τα ναρκωτικά, κοκαΐνη, ηρωίνη και σύντομα τα έχασε όλα.

Του πρότεινα να μείνει σε εμάς.

-Ω, δεν μπορώ, απάντησε.

-Γιατί;

-Επειδή ψάχνω την αλήθεια!, απάντησε ο άνθρωπος

Του λέω τότε:

-Δεν πρέπει να πας πουθενά, εδώ βρίσκεται η αλήθεια!

-Όλοι έτσι λέτε, μου απάντησε. Πήγα στους Καθολικούς, στους Μορμόνους, στους Ιεχωβάδες, στους Βουδιστές. Όλοι υπόσχονται το ίδιο πράγμα αλλά δεν δίνουν τίποτα.

-Καλά, του λέω εγώ, Μείνε ωστόσο λίγο..!

Έμεινε λίγες ημέρες σε εμάς. Αρχίσαμε να συζητάμε. Έπειτα βαπτίστηκε και πήρε το όνομα του Αγίου Νικολάου Κασάτκιν, του Φωτιστή των Ιαπώνων. Τώρα επέστρεψε στην Ιαπωνία και έγινε Μοναχός σ’ ένα Ορθόδοξο Μοναστήρι. Όλα όμως άρχισαν επειδή του δώσαμε την δυνατότητα να γίνει μέρος της Αδελφότητάς μας και του επέτρεψα να μείνει μαζί μας. Είδε το Ευαγγέλιο πριν το ακούσει ή το διαβάσει.

Από το βιβλίο του Μεγαλόσχημου Μοναχού Ιωακείμ Πάρρ
«Συνομιλίες στη Ρωσική Γη»
Απόδοση στα ελληνικά π. Γεώργιος Κονισπολιάτης

Πηγή:

https://proskynitis.blogspot.com

https://proskynitis.blogspot.com/2016/02/blog-post_51.html

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

Ρωσία: Από τον Βουδισμό στην Ορθοδοξία – Το τελευταίο δαχτυλίδι – Αληθινή ιστορία από τον «Κήπο της Όπτινα»

http://whataboutyoga.wordpress.com

WHAT ABOUT YOGA?

Ρωσία: Από τον Βουδισμό στην Ορθοδοξία

Το τελευταίο δαχτυλίδι – Αληθινή ιστορία από τον «Κήπο της Όπτινα»

Πηγή:

https://proskynitis.blogspot.gr

https://proskynitis.blogspot.gr/2016/09/blog-post_99.html

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

– Φτάνει, δεν θα φιλοξενήσεις κανέναν πια στο σπίτι,μου είπε μία μέρα αυστηρά ο γέροντας.

–Πάτερ, εσείς μου δώσατε ευλογία να δέχομαι προσκυνητές.

–Κάποτε έδινα ευλογία, μόνο που η κοινή συγκατοίκηση δεν σας ωφελεί πια και από σήμερα απαγορεύεται να ξαναφιλοξενήσετε.

Πρέπει να ακούσω τον γέροντα. Πόση ντροπή όμως αισθάνθηκα που δεν μπόρεσα να φιλοξενήσω για ένα βράδυ μια οικογένεια με πολλά παιδιά. Το μωρό κλαίει στην αγκαλιά της μάνας του. Είναι αργά και τα παιδιά νυστάζουν, ενώ στο ξενοδοχείο των προσκυνητών απαγόρευονται τα μικρά παιδιά. Τους εξηγώ μπερδεμένη ότι ο στάρετς δεν μου δίνει ευλογία να φιλοξενήσω προσκυνητές και νιώθοντας ενοχή τους ζητώ να με συγχωρήσουν.

–Σωστά, πρέπει να ακούμε τον στάρετς, λέει η κουρασμένη μητέρα. Να, παιδιά, ένα μάθημα σημαντικό από το άγιο μοναστήρι. Σε κάποιους από σας δεν αρέσει η υπακοή. Ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα για τους μοναχούς και τα μικρά παιδιά;

–Η υπακοή!

Το αισθάνεσαι πως πρόκειται για μια πιστή οικογένεια. Γι’ αυτή τους την πίστη ο Κύριος τους έδωσε μερικούς καλούς φίλους κι ένα καταφύγιο. Επέστρεψε από το μοναστήρι η φίλη μου η Γκαλίνα και δέχτηκε την οικογένεια σπίτι της.

–Το σπίτι μου είναι μεγάλο, υπάρχει χώρος για όλους και πολλά σμέουρα ώριμα. Μήπως δεν σας αρέσουν τα σμέουρα;

–Δεν είμαστε από αυτούς! φώναξαν τα παιδιά διασκεδάζοντας και ανέβηκαν στο αυτοκίνητο της Γκαλίνας.

***

Ο στάρετς έχει δίκιο όταν λέει πως πως η κοινή διαβίωση στο σπίτι δεν με ωφελεί επειδή, όσο και να προσπαθήσω, δεν μπορώ να γλιτώσω από το πάθος της ικανοποίησης των ανθρώπων. Αυτό είναι κάτι που έχω κληρονομήσει από τους συγγενείς μου στην Σιβηρία, οι οποίοι πιστεύουν πως ο μουσαφίρης είναι σταλμένος από το Θεό και ό,τι έχεις στο φούρνο πρέπει να το βάλεις στο
τραπέζι. Τότε αφήνεις τα πάντα στην άκρη, αφού πρέπει να φροντίσεις τους Continue reading “Ρωσία: Από τον Βουδισμό στην Ορθοδοξία – Το τελευταίο δαχτυλίδι – Αληθινή ιστορία από τον «Κήπο της Όπτινα»”